The Netherlands Diary/Նիդ.օրագիր

The Netherlands Diary/Նիդ.օրագիր
The Netherlands Diary

Sunday, 31 May 2026

ALATONE միջազգային երաժշտական փառատոնն առաջին անգամ կանցկացվի Նիդերլանդներում

 

31.05.2026/Նիդ.օրագիր🇦🇲🇳🇱🇬🇧

2026 թվականի հունիսի 27-ին Նիդերլանդների Արնհեմ քաղաքում տեղի կունենա «ALATONE 2026» միջազգային գալա համերգը, որը հանդիսանում է ALATONE միջազգային երաժշտական մրցույթ-փառատոնի շրջանակում կազմակերպվող կարևոր մշակութային միջոցառումներից մեկը։

Միջոցառումը կմեկնարկի ժամը 14:00-ին և կանցկացվի Nieuwe Kerk եկեղեցում (Rosendaalseweg 505, 6824 KK, Arnhem)։ Կազմակերպիչների տեղեկացմամբ՝ սա ALATONE միջազգային փառատոնի առաջին միջոցառումն է Նիդերլանդներում, որը նպատակ ունի համախմբել տարբեր երկրների արվեստագետների, երաժիշտների և մշակույթի ներկայացուցիչների։

Գալա համերգի շրջանակում տեղի կունենա նաև երաժիշտ-բանաստեղծ Արայիկ Միրզոյանի «Սիրո ճամփով» գրքի շնորհանդեսը։ Գիրքը հեղինակի արդեն երրորդ ստեղծագործությունն է և ընթերցողին ներկայացնում է սիրո, մարդկային հարաբերությունների և հոգևոր արժեքների մասին մտորումներ ու գրական պատկերացումներ։

Միջոցառումը յուրահատուկ հարթակ է ստեղծում երաժշտության և գրականության հանդիպման համար՝ ընդգծելով մշակութային երկխոսության կարևորությունը միջազգային միջավայրում։ ALATONE փառատոնը տարիներ շարունակ միավորել է տարբեր երկրների տաղանդավոր երաժիշտների և արվեստագետների՝ նպաստելով մշակութային կապերի ամրապնդմանը և նոր ստեղծագործական համագործակցությունների ձևավորմանը։

Կազմակերպիչները սիրով հրավիրում են երաժշտասերներին, գրասերներին և մշակութային կյանքի ներկայացուցիչներին մասնակցելու այս բացառիկ միջոցառմանը և դառնալու Նիդերլանդներում ALATONE միջազգային փառատոնի պատմական առաջին էջի մասնակիցը։

Մանրամասնություննեը` ցուցապաստառում (ձախից)

♡♡♡♡♡♡♡♡♡🇬🇧

The ALATONE International Music Festival Will Be Held in the Netherlands for the First Time

On June 27, 2026, the city of Arnhem in the Netherlands will host the “ALATONE 2026” International Gala Concert, one of the key cultural events organized within the framework of the ALATONE International Music Competition-Festival.

The event will begin at 2:00 PM and will take place at Nieuwe Kerk (Rosendaalseweg 505, 6824 KK, Arnhem). According to the organizers, this will be the first ALATONE International Festival event held in the Netherlands, aiming to bring together artists, musicians, and cultural representatives from different countries.

As part of the gala concert, there will also be a presentation of the book “Along the Path of Love” by musician and poet Arayik Mirzoyan. The book is the author’s third publication and offers reflections and literary insights on love, human relationships, and spiritual values.

The event creates a unique platform for the meeting of music and literature, highlighting the importance of cultural dialogue in an international environment. For years, the ALATONE Festival has united talented musicians and artists from various countries, contributing to the strengthening of cultural ties and the development of new creative collaborations.

The organizers warmly invite music lovers, book enthusiasts, and members of the cultural community to attend this exceptional event and become part of the historic first chapter of the ALATONE International Festival in the Netherlands


Հօգուտ Հայաստանի լիակատար անկախության և ինքնուրույնության

 

ԸՆՏՐՈւԹՅՈւՆԻՑ 7ՕՐ ԱՌԱՋ

31.05.2026/Նիդ.օրագիր/խմբագրի սյունակ

(Անկախ վերլուծություն)

Հայաստանի քաղաքական կյանքում 2026 թվականի ընտրությունները քննարկվում են ոչ միայն որպես իշխանության ձևավորման գործընթաց, այլև որպես երկրի ռազմավարական ուղղության ընտրություն։ Այս համատեքստում ավելի հաճախ է հնչում այն հարցը, թե արդյոք Հայաստանը կշարունակի խորացնել իր ինքնիշխանությունը և ինքնուրույն որոշումների կայացման կարողությունը, թե՞ կմնա արտաքին ազդեցությունների և աշխարհաքաղաքական մրցակցության մշտական ճնշման ներքո։

Վերջին ամիսներին հայ-ռուսական հարաբերություններում նկատվող լարվածությունը նոր հարցադրումներ է առաջացրել։ Ռուսաստանի կողմից իր դեսպանի հետկանչումը և պաշտոնական մակարդակով հնչող հայտարարությունները բազմաթիվ վերլուծաբանների կողմից դիտարկվում են որպես քաղաքական ազդակներ, որոնք նպատակ ունեն ազդելու Հայաստանի ներքին և արտաքին քաղաքական որոշումների վրա։ Այս իրավիճակում ավելի ակնհայտ է դառնում այն իրողությունը, որ Հայաստանը վաղ թե ուշ ստիպված է լինելու հստակեցնել իր զարգացման ռազմավարությունը և պատասխանել հիմնական հարցին՝ արդյոք պետությունը պատրաստ է իր ապագան կառուցել բացառապես սեփական ազգային շահերի հիման վրա։

Քաղաքական դաշտում առկա են ուժեր, որոնք, ըստ իրենց ընդդիմախոսների, առավել սերտորեն կապված են Ռուսաստանի քաղաքական և աշխարհաքաղաքական օրակարգի հետ։ Այս գնահատականները հաճախ վերաբերում են նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի, գործարար և քաղաքական գործիչ Գագիկ Ծառուկյանի, ինչպես նաև Սամվել Կարապետյանի շուրջ ձևավորվող քաղաքական ազդեցությանը։ Նրանց քննադատները պնդում են, որ այդ ուժերը Հայաստանը պատկերացնում են որպես Ռուսաստանի ազդեցության գոտու անբաժանելի մաս և արտաքին քաղաքական որոշումների հարցում առաջնահերթ են համարում Մոսկվայի հետ առավել սերտ ինտեգրումը։

Սակայն անկախ քաղաքական համակրանքներից և հակակրանքներից, խնդրի էությունը շատ ավելի լայն է, քան առանձին քաղաքական գործիչների կամ կուսակցությունների գործունեությունը։ Հարցն այն է, թե ինչպիսի պետություն է ցանկանում կառուցել Հայաստանը 21-րդ դարում։

Իրապես անկախ պետությունը չի կարող իր ռազմավարական ընտրությունները կատարել արտաքին ճնշման պայմաններում, որն առկա է այս պահին։ Որևէ երկրի դեսպանի հետկանչը, տնտեսական կամ քաղաքական ազդակները, միջազգային կառույցների շուրջ ստեղծվող ճնշումները չպետք է որոշեն Հայաստանի ապագան։ Այդ որոշումը կարող է և պետք է կայացնի միայն Հայաստանի ժողովուրդը՝ ազատ ընտրությունների և ժողովրդավարական ինստիտուտների միջոցով։

Այսօր աշխարհում հաջողության են հասնում այն պետությունները, որոնք ունեն ուժեղ պետական ինստիտուտներ, մրցունակ տնտեսություն և ԻՆՔՆՈւՐՈւՅՆ արտաքին քաղաքականություն։ Նրանք համագործակցում են տարբեր երկրների և միավորումների հետ, սակայն երբեք չեն զիջում իրենց որոշումների ընդունման իրավունքը։ Հայաստանի համար ևս հենց այս ճանապարհն է առավել հեռանկարային։ Հայաստանը պետք է համագործակցի ԲՈԼՈՐ երկրների հետ։

Լիակատար անկախությունը չի նշանակում մեկուսացում կամ որևէ երկրի հետ հարաբերությունների խզում։ Ընդհակառակը, այն ենթադրում է հավասարակշռված և փոխշահավետ հարաբերություններ բոլոր գործընկերների հետ՝ առանց ենթակայության պարտադրման կամ քաղաքական կախվածության։ Հայաստանը կարող է և պետք է զարգացնի կապերը Ռուսաստանի, Եվրոպայի, Միացյալ Նահանգների, Մերձավոր Արևելքի և այլ կենտրոնների հետ։ Ի հեճուկս Լուկաշենկոյի` Հայաստանը պետք է բոլորին, բոլորը պետք են Հայաստանին, սակայն այդ հարաբերությունների հիմքում պետք է լինի բացառապես Հայաստանի պետական շահը։

Տնտեսական ոլորտում ևս անկախությունը պահանջում է բազմազանություն։ Երբ երկրի տնտեսությունը չափազանց կախված է մեկ շուկայից կամ մեկ գործընկերից,  ինչպես օրինակ Ռուսաստանն է, արտաքին ճնշման հնարավորությունները մեծանում են։ Հետևաբար, Հայաստանի տնտեսական անվտանգության կարևոր նախապայման է արտահանման շուկաների ընդլայնումը, նոր ներդրումների ներգրավումը և միջազգային տնտեսական կապերի բազմակողմ զարգացումը։

Անվտանգության ոլորտում ևս ինքնիշխանությունը նշանակում է սեփական կարողությունների զարգացում։ Ժամանակակից աշխարհում որևէ պետություն չի կարող ամբողջությամբ իր անվտանգությունը պատվիրակել այլ ուժի։ Հայաստանի անվտանգության ամրապնդման հիմքը պետք է լինի սեփական բանակի, պետական ինստիտուտների և դիվանագիտական կարողությունների զարգացումը։ Ողջունելի է, որ Հայաստանին զենք են մատակարարում ոչ միայն մեկ երկիր։ Այդպես պետք է աշխատի նաև տնտեսությունը։

2026 թվականի ընտրությունների գլխավոր հարցը, հետևաբար, ոչ թե միայն իշխանության փոփոխությունն է, այլ պետական մտածողության ընտրությունը։ Հայաստանի քաղաքացիները որոշելու են՝ արդյոք երկիրը շարունակելու է շարժվել  խաղաղության ու ինքնուրույն պետականության ամրապնդման ճանապարհով, թե՞ կրկին կվերադառնա արտաքին կենտրոններից կախված քաղաքական համակարգի շրջանակներ։

Հայաստանի անկախությունը 1991 թվականին ձեռք բերված պատմական հաղթանակ էր։ Սակայն անկախությունը միայն անցյալի ձեռքբերում չէ։ Այն ամեն օր պաշտպանվող և վերաիմաստավորվող արժեք է։ Յուրաքանչյուր սերունդ պարտավոր է վերահաստատել իր հավատարմությունը այդ արժեքին՝ ազատ կամարտահայտությամբ, պատասխանատու քաղաքական ընտրությամբ և պետական շահի առաջնահերթությամբ։

Ուստի Հայաստանի առջև կանգնած գլխավոր ընտրությունը ոչ թե Արևելքի և Արևմուտքի, ոչ թե այս կամ այն քաղաքական գործչի միջև է։ Իրական ընտրությունը կախվածության և ինքնիշխանության, ենթակայության և ինքնուրույնության, անցյալի և ապագայի միջև է։ Եվ եթե Հայաստանի նպատակը ուժեղ, անվտանգ և զարգացող պետություն կառուցելն է, ապա այդ ճանապարհը սկսվում է մեկ հիմնարար սկզբունքից՝ Հայաստանի Հանրապետության լիակատար անկախությունից և ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու անսակարկելի իրավունքից։

Ապավինենք մեր ժողովրդի իմաստնությանը։

Saturday, 30 May 2026

Ադրբեջանական կեղծիք ու խայտառակություն

 


30.05.2026/Նիդ.օրագիր

Ադրբեջանական քարոզչամեքենան հերթական անգամ ինքն իրեն է բացահայտել։

Ֆեյսբուքում գործող «Azerbaijan Art & Architecture» էջը, որն ունի շուրջ 188 հազար հետևորդ, հրապարակել է «AZERBAIJAN» մակագրությամբ պատկեր՝ այն ներկայացնելով որպես Ադրբեջանի բնության ու մշակութային ժառանգության օրինակ։

Սակայն հենց նույն լուսանկարի ստորին հատվածում հստակ երևում են երկու գրառումներ՝ «DILIJAN» և «GABALA REGION»։

Խնդիրն այն է, որ Դիլիջանը Հայաստանի քաղաք է, մինչդեռ Գաբալան՝ Ադրբեջանի շրջան։ Այսպիսով, նույն նկարում խառնվել են երկու տարբեր պետությունների աշխարհագրական անվանումներ, իսկ արդյունքում Հայաստանի Դիլիջանը ներկայացվել է Ադրբեջանի համատեքստում։

Ամենաուշագրավն այն է, որ կեղծիքը բացահայտելու համար ոչ հետաքննություն էր պետք, ոչ էլ մասնագիտական փորձաքննություն։ Բավական էր պարզապես նայել հրապարակված լուսանկարին։

Սա միայն անփութության դրսևորում չէ։ Սա քարոզչական մտածողության հերթական ձախողումն է, երբ ցանկալի պատկերը գերադասվում է փաստերից։ Իսկ երբ փաստերն անտեսվում են, քարոզչությունը սկսում է փլուզվել սեփական հակասությունների տակ։

հենց քարոզչության հեղինակների վստահելիությունն է ավազի պես փլուզվել։

Այս լուսանկարը նախատեսված էր որպես Ադրբեջանի գովազդ։ Փոխարենը այն դարձավ ադրբեջանական քարոզչության հերթական խայտառակության և ինքնաբացահայտման խորհրդանիշը։

Որքան էլ նկարի վերևում գրեն «Ադրբեջան»,  

պատկերված եկեղեցական համալիրը նույնպես չի հիշեցնում Ադրբեջանի ավանդական իսլամական ոճին, նկարի ներքևում շարունակում է մնալ մեկ անհարմար բառ՝ «Դիլիջան», իսկ Գաբալայի շրջան գրառումը` սեփական գովազդի թշվառության ամենավառ օրինակ։


Azerbaijani Fake and Public Embarrassment

The Azerbaijani propaganda machine has once again exposed itself.

The Facebook page Azerbaijan Art & Architecture, which has around 188,000 followers, published an image labeled “AZERBAIJAN”, presenting it as an example of Azerbaijan’s natural beauty and cultural heritage.

However, in the lower part of the very same image, two inscriptions are clearly visible: “DILIJAN” and “GABALA REGION.”

The problem is obvious. Dilijan is a town in Armenia, while Gabala is a region in Azerbaijan. As a result, the image combines geographical names from two different countries, effectively placing Armenia’s Dilijan within an Azerbaijani context.

What is most remarkable is that exposing this falsehood required neither an investigation nor expert analysis. All one had to do was look at the image itself.

This is not merely a case of negligence. It is yet another failure of a propaganda mindset in which a desired narrative takes precedence over facts. And when facts are ignored, propaganda inevitably begins to collapse under the weight of its own contradictions.

In this case, it is the credibility of the propagandists themselves that has crumbled like sand.

The image was clearly intended to promote Azerbaijan. Instead, it has become a symbol of yet another embarrassment and self-inflicted exposure of Azerbaijani propaganda.

No matter how prominently the word “AZERBAIJAN” is displayed at the top of the image, the church complex depicted does not resemble Azerbaijan’s traditional Islamic architectural heritage. Meanwhile, the word “DILIJAN” remains clearly visible at the bottom, while the inscription “GABALA REGION” stands as one of the clearest examples of the absurdity and failure of this promotional effort.

Rather than showcasing Azerbaijan, the post ended up exposing the contradictions and lack of credibility behind the very narrative it was meant to promote. 

ՄԱՅԻՍԻ 28-Ը՝ ՀՀ ԱՆԿԱԽՈՒԹՅԱՆ ՏՈՆ ԵՎ ՏՊԱՎՈՐԻՉ ՃԱՄՓՈՐԴՈՒԹՅՈՒՆ ԵՊՀ ՊՐՈՖԵՍՈՐԱԴԱՍԱԽՈՍԱԿԱՆ ԿԱԶՄԻ ՀԱՄԱՐ՝ ՇՆՈՐՀԻՎ ԵՊՀ ԱՐՀԵՍՏԱԿՑԱԿԱՆ ՄԻՈՒԹՅԱՆ

 


Նաիրա Գասպարյան, բ․գ․թ․, դոցենտ, ԵՊՀ,
Նիդերլանդական Օրագրի/NidOragir/ համար Երևանից

Մայիսի 28-ը ոչ միայն մեր երկրի Անկախության տարեդարձն էր, այլև, ԵՊՀ արհեստակցական միության հետևողական ջանքերի շնորհիվ, դարձավ հրաշալի հնարավորություն՝ համալսարանի պրոֆեսորադասախոսական կազմի համար կտրվելու քննական եռուզեռից և վայելելու արժանավայել հանգիստ։
«Պատմամշակութային այց» ծրագրի շրջանակում ԵՊՀ արհեստակցական կազմակերպությունը մայիսի 28-ին ճանաչողական ուղևորություն կազմակերպեց դեպի Վայոց ձոր: Առաջին կանգառը Պարույր Սևակի տուն-թանգարանն էր (գ. Զանգակատուն), որտեղ ԵՊՀ աշխատակիցները կրկին հաղորդակից դարձան սևակյան իրականությանը՝ զգալով մեծ բանաստեղծի ներկայությունն ու խոհափիլիսոփայական շունչը։
Այնուհետև խումբն այցելեց Արենիի քարանձավային համալիր: Այս հոյակերտ վայրը, որը դիմակայել է ինչպես Մոզի, այնպես էլ Գառնու ավերիչ երկրաշարժերին, փաստում է, որ հայերն անհիշելի ժամանակներից ապրել են իրենց պապենական հողում և զբաղվել գինեգործությամբ։ Հենց «Արենի-1» (Թռչունների) քարանձավում է տարիներ առաջ հայտնաբերվել աշխարհի ամենահին՝ 5500-ամյա կաշվե կոշիկը, ինչն ինքնին վկայում է այդ դարաշրջանում հայկական բարձր քաղաքակրթության մասին։
Աղավնաձորի «Մաթևոսյան գինիներ» գործարանում կազմակերպված համտեսը ևս մեկ անգամ հաստատեց, որ հայոց անուշաբույր ու արևահամ խաղողից պատրաստված գինիներն անկրկնելի են։ Հատկանշական է, որ գործարանը համագործակցում է տարբեր երկրների զբոսաշրջային ընկերությունների հետ: Մաթևոսյանների ընտանիքի հարսը՝ ԵՊՀ անգլիական բանասիրության ամբիոնի գիտական աստիճան ունեցող աշխատակից Վարդուհի Ղումաշյանը, իր գիտակրթական բարձր մակարդակը լավագույնս ծառայեցնում է ընտանեկան բիզնեսի առաջխաղացմանը՝ հայկական արևահամ գինիները ներկայացնելով աշխարհին՝ Ասիայից մինչև Եվրոպա և Ամերիկա։ Բացի հիանալի հյուրասիրությունից, նա մասնակիցներին ներկայացրեց հայկական խաղողի տեսակների ու գինիների յուրահատկությունները՝ հիացնելով բոլորին: Տեղում տեղեկացանք նաև, որ ողջ ամռան ընթացքում հնարավոր է գիշերակաց ամրագրել գործարանին հարևանությամբ գործործող հրաշալի քոթեջներում և վայելել «Մաթևոսյան» գինիները, որոնք, ի դեպ, մեծ ժողովրդականություն են վայելում Բելգիայում։ Գինու համտեսն անցավ գործարանի խնամված ու հյուրընկալ այգում։ Մինչ Երևանի սրտում ընթանում էր տոնական շքերթը, այստեղ հնչում էին բազմաթիվ կենացներ՝ նաև նվիրված Հայաստանի Անկախության տարեդարձին և ԵՊՀ արհեստակցական միությանը։
Այստեղից տոնական տրամադրությամբ և ներքաղաքական թոհուբոհից հեռու՝ խումբն ուղևորվեց դեպի Նորավանքի վանական համալիր, ապա՝ Արենիի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (14-րդ դար): Պատմությունն ու բնության գեղեցկությունն այստեղ միախառնվել էին՝ ստեղծելով հզոր կապ անցյալի, ներկայի ու ապագայի միջև։ ԵՊՀ արհեստակցական միության ջանքերով ստեղծվել էր խաղաղության մի յուրօրինակ օազիս, որտեղ տարածաշրջանային անհանգիստ իրավիճակն անգամ չէր խաթարում տիրող ներդաշնակությունը։
Մասնակիցներն իրենց խորին երախտագիտությունը հայտնեցին ԵՊՀ արհմիությանը և անձամբ Էդգար Չախոյանին, ով նախապես հոգացել էր հանգստի բոլոր մանրամասները։
Այս ուղևորությունն առաջինը չէր. ամիսներ առաջ կազմակերպված այցը դեպի Աշտարակի պատմամշակութային հուշարձաններ, Պ. Պռոշյանի տուն-թանգարան և «Ոսկեվազ» գինու գործարան այնքան տպավորիչ էր եղել, որ աշխատակիցները մեծ սիրով շտապեցին մասնակցել նաև այս ճամփորդությանը։ Հատկանշական է, որ Եվրոպական լեզուների և հաղորդակցության ֆակուլտետի Անգլիական բանասիրության և Միջմշակութային հաղորդակցության անգլերենի ամբիոնները մասնակցեցին գրեթե ողջ կազմով, ինչը նպաստեց գիտակրթական հարթակից դուրս գործընկերների ավելի ջերմ ու սերտ շփմանը։

MAY 28: RA INDEPENDENCE DAY AND A MEMORABLE TOUR FOR YSU ACADEMIC STAFF, THANKS TO THE YSU TRADE UNION

Naira Gasparyan, PhD, Associate Prof., YSU
For The Netherlands’ Diary(NidOragir) from Yerevan

May 28 marked not only the Republic's Independence Day but, thanks to the consistent efforts of the YSU Trade Union, also provided a wonderful opportunity for the university's academic staff to take a well-deserved break from the busy examination season.
Within the framework of the "Historical and Cultural Visit" program, the YSU Trade Union organized an educational tour to the Vayots Dzor region on May 28. The first stop was the Paruyr Sevak House-Museum in Zangakatun village, where YSU employees once again immersed themselves in the world of Sevak, feeling the great poet's presence and his philosophical spirit.
The group then visited the Areni Cave Complex. This magnificent site, which has withstood both the famous Moz and the destructive Garni earthquakes, stands as a testament to the fact that Armenians have inhabited their ancestral land and practiced winemaking since time immemorial. It was in the "Areni-1" (Birds') Cave years ago that the world's oldest 5,500-year-old leather shoe was discovered, which in itself testifies to the advanced Armenian civilization of that era.
The wine tasting organized at the "Matevosyan Wines" winery in Aghavnadzor confirmed once again that wines made from sweet and sun-kissed Armenian grapes are truly unparalleled. Notably, the winery collaborates with travel agencies worldwide. Varduhi Ghumashyan, a daughter-in-law of the Matevosyan family and a PhD holder working at the YSU Chair of English Philology, effectively utilizes her high academic background to promote the family business, presenting these miraculous Armenian sun-kissed wines to the world, from Asia to Europe and America. In addition to providing wonderful hospitality, she shared insightful details about the unique characteristics of Armenian grape varieties and wines, leaving everyone captivated. The participants also learned that throughout the summer, they could book stays at the beautiful cottages next to the winery to enjoy Matevosyan wines, which, by the way, are highly popular in Belgium. The wine tasting took place around the tables in the beautifully landscaped and hospitable garden adjacent to the winery. Naturally, numerous toasts were made, and special tribute was paid to the Independence Day of the Republic of Armenia, while a military parade was taking place in the heart of Yerevan.
With a festive mood and far away from political turmoil, the group then headed to the Noravank Monastic Complex and later to the Holy Mother of God Church in Areni (14th century). History and natural beauty seemed to merge here, creating a powerful bond between the past, present, and future. Thanks to the efforts of the YSU Trade Union, a unique oasis of peace was created, where even the regional conflict could not disrupt the prevailing harmony.
All participants expressed their deepest gratitude to the YSU Trade Union and personally to Edgar Chakhoyan, who had meticulously taken care of every single detail of their leisure.
This excursion was not the first; a previous visit months ago to the historical and cultural monuments of Ashtarak, the Perch Proshyan House-Museum, and the "Voskevaz" winery providing such a beautiful and fulfilling day that previous participants eagerly joined this second trip. Remarkably, the chairs of English Philology and English for Intercultural Communication from the Faculty of European Languages and Communication participated almost in their entirety, fostering warmer and closer communication among colleagues outside the academic platform.





















Thursday, 28 May 2026

ՀՀ դիվանագիտական դպրոցի ունկնդիրները ուսումնական այցով Բրյուսելում

 

Մայիսի 26-ին, ամենամյա ուսումնական այցի շրջանակներում, Բելգիայում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանությունը հյուրընկալել է ՀՀ արտաքին գործերի նախարարության դիվանագիտական դպրոցի 2025-2026 ուսումնական տարվա ունկնդիրներին։

Այցի կարևոր կանգառներից էր Բելգիայի Ներկայացուցիչների պալատը, որտեղ ապագա դիվանագետներին ընդունել է պալատի նախագահ Պետեր դը Ռուվերը։ Ողջունելով հյուրերին՝ նա անդրադարձել է հայ-բելգիական միջխորհրդարանական հարաբերությունների զարգացման ընթացքին և երկու երկրների համագործակցության խորացմանն ու ընդլայնմանն ուղղված նախաձեռնություններին։ Պետեր դը Ռուվերը նաև կիսվել է վերջերս Հայաստան կատարած իր այցի տպավորություններով՝ ընդգծելով երկրի զարգացման դինամիկան և դրա կարևորությունը տարածաշրջանային գործընթացների համատեքստում։ Հանդիպման ընթացքում նա պատասխանել է ունկնդիրների հարցերին՝ ներկայացնելով նաև Բելգիայի օրենսդիր մարմնի գործունեության առանձնահատկությունները։

Ուսումնական այցի շրջանակներում դիվանագիտական դպրոցի ունկնդիրներն առանձնազրույց են ունեցել Բելգիայում Հայաստանի Հանրապետության դեսպան Տիգրան Բալայանի հետ։ Դեսպանը ներկայացրել է Հայաստան-Եվրամիություն գործընկերության առաջնահերթ ուղղությունները, համագործակցության զարգացման հեռանկարներն ու նոր հնարավորությունները՝ առանձնահատուկ կարևորելով Հայաստան-ԵՄ առաջին գագաթնաժողովի նշանակությունը։ Նա նաև անդրադարձել է Հայաստանի կառավարության խաղաղության օրակարգին՝ շեշտադրելով տարածաշրջանային հաղորդակցությունների ապաշրջափակման և «Խաղաղության խաչմերուկ» նախաձեռնության իրագործման կարևորությունը։

Այցն ավարտվել է դեսպանությունում կազմակերպված հյուրասիրությամբ, որի ընթացքում մասնակիցները հնարավորություն են ունեցել ոչ պաշտոնական մթնոլորտում քննարկելու Բրյուսելում Հայաստանի դիվանագիտական ներկայացուցչությունների գործունեությունը, ինչպես նաև կիսվելու այցից ստացած տպավորություններով։

Ուսումնական այցը նպաստել է ապագա դիվանագետների մասնագիտական գիտելիքների հարստացմանը և նրանց անմիջական ծանոթությանը Հայաստանի արտաքին քաղաքականության եվրոպական ուղղության առաջնահերթություններին։

Հիշեցնենք, որ այցի մասին տեղեկությունը հրապարակվել է Բելգիայում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանության ֆեյսբուքյան էջում։




Wednesday, 27 May 2026

«Պոլիսն իմ աչքերով»․ ցուցահանդես, որը վերածվեց մշակութային իրադարձության




Հայ մշակութային կյանքը վերջին տարիներին որպես կանոն մնում է քիչ լուսաբանվողների շարքերում:  Այնուհանդերձ  վերջին շաբաթների ամենից քննարկված և լայն արձագանք գտած իրադարձություններից մեկը դարձավ գեղագետ, արվեստաբան և նկարիչ Լևոն Լաճիկյանի «Պոլիսն իմ աչքերով» 21-րդ անհատական ցուցահանդեսը, որը կազմակերպվել էր Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության Հայաստանի ներկայացուցչությունում՝ միության 120-ամյակին նվիրված միջոցառումների շրջանակում։

Ցուցահանդեսը առանձնահատուկ էր, քիչ է ասել, որ այն արվեստի ցուցադրություն էր, այն մշակութային յուրատեսակ հիշողություն էր, քաղաքային հոգեբանության և հայկական ինքնության յուրատեսակ վերապրում։ Շուրջ հիսուն գծանկարներն ու գեղանկարները հանդիսատեսին տեղափոխում էին հին ու նոր Պոլիս՝ իր պատմական պարիսպներով, նեղլիկ փողոցներով, հայկական եկեղեցիներով, ծովեզրյա տեսարաններով և մոռացության եզրին կանգնած հայկական հետքերով։

Լևոն Լաճիկյանի արվեստը վաղուց արդեն առանձնահատուկ տեղ ունի հայկական մշակութային դաշտում։ Սակայն այս ցուցահանդեսը, թերևս, առավել ընդգծեց նրա ստեղծագործական ձեռագրի կարևորագույն առանձնահատկությունը՝ քաղաքը ոչ միայն պատկերելու, այլ «հիշողության լեզվով» վերակերտելու կարողությունը։ Նրա սև ու սպիտակ գծանկարներում Պոլիսը դառնում է ոչ միայն իրական քաղաք, այլ նաև ներքին աշխարհ, երազային տարածք, որտեղ ապրում են պատմությունը, մշակույթը և ժամանակի շունչը։

Պատահական չէ, որ ցուցահանդեսն արժանացավ ինչպես հայկական, այնպես էլ արտասահմանյան մամուլի մեծ ուշադրությանը։ «Առավոտ» օրաթերթն իր անդրադարձը վերնագրեց՝ «Երազային Պոլսի գեղեցկության նկարիչը»՝ դիպուկ բնորոշելով Լաճիկյանի ստեղծագործական աշխարհը։ Իսկ պոլսահայ «Մարմարա» օրաթերթը ջերմությամբ անդրադարձավ ցուցահանդեսին՝ ընդգծելով, որ նկարիչը կարողացել է նորովի բացահայտել Պոլսի գեղեցկությունը նույնիսկ այն մարդկանց համար, ովքեր այնտեղ են ծնվել ու ապրել։ Անդրադարձերը շատ ավելին են, որոնք թվարկելիս վախենանք, որ մեկին բաց թողնենք` ՕՐԵՐ Եվրոպական ամսագիր,ՀՀ Հանրային ռադիո, ՇՈՂԱԿԱԹ հեռուստաընկերություն և այլք :

Ցուցահանդեսի առաջին այցելուներից` պոլսահայ նշանավոր երգչուհի Սիպիլը (Sibil Pektorosoglu) եւ Նյու Յորքից ժամանած պոլսահայ հայտնի լուսանկարիչ Վարդան Էշէնեանը։

Հատկանշական էր նաև ցուցահանդեսի այցելուների կազմը։ Առաջին այցելուների թվում էին պոլսահայ անվանի երգչուհի Սիբիլը և Նյու Յորքից ժամանած պոլսահայ հայտնի լուսանկարիչ Վարդան Էշէնեանը։ Նրանց ներկայությունը ևս մեկ անգամ վկայում էր, որ Լաճիկյանի արվեստը միավորում է աշխարհասփյուռ հայ մշակութային հանրությանը։

Ցուցահանդեսի շրջանակում հեղինակը հանդես եկավ նաև «Պոլիսը և հայերը» բանախոսությամբ՝ շեշտելով, որ Պոլիսը պետք է դիտարկել ոչ միայն ողբերգական պատմության, այլև որպես դարեր շարունակ հայկական մշակույթի ամենախոշոր կենտրոններից մեկի տեսանկյունից։ Այդ միտքը կարևոր առանցք դարձավ նաև ամբողջ ցուցահանդեսի ընկալման համար։

Լևոն Լաճիկյանի ստեղծագործությունները վաղուց հատել են Հայաստանի սահմանները։ Դրանք պահպանվում են տարբեր երկրների մասնավոր հավաքածուներում, մշակութային ու կրթական հաստատություններում։ Իսկ 2024 թվականին Ստամբուլում լույս տեսած «Պոլիսը՝ հին և նոր» պատկերագիրքը դարձավ նրա պոլսյան շարքի յուրօրինակ ամփոփումը։

Ուրախությամբ պետք է նշել նաև, որ «Նիդերլանդական օրագիրը» ևս իր արժանի տեղն ունեցավ այս մշակութային արձագանքների շարքում՝ երկլեզու անդրադարձով ներկայացնելով ցուցահանդեսն ու դրա նշանակությունը։ Տարիներ շարունակ «Նիդերլանդական օրագիրը» հետևողականորեն անդրադառնում է Լևոն Լաճիկյանի արվեստին, իսկ արդեն գեղեցիկ ավանդույթ է դարձել, որ տարևերջյան ամփոփումներում թերթն օգտագործում է արվեստագետի նուրբ ու ինքնատիպ գծանկարներից մեկը՝ որպես մշակութային հիշողության և գեղարվեստական ճաշակի խորհրդանիշ։

Ա.Կնիազյան

«Նիդերլանդական օրագրի» հիմնադիր խմբագիր

"Պոլիսն իմ աչքերով" ցուցահանդեսի վերջին աշխատանքներից մեկը․
ԼԵՒՈՆ ԼԱՃԻԿԵԱՆ
"Կ․Պոլիս․ Սուրբ Սոֆիայի տաճարը" (VI դար)
թուղթ/ջրաներկ, 20 X 27 սմ
Levon Lachikyan
"Hagia Sophia. Constantinople" (VIc.)
Aquarelle on Paper, 20 X 27 cm


"Պոլիսն իմ աչքերով" ցուցահանդեսի  այցելուների մեջ էր պոլսահալ մեծանուն բանաստեղծ Զարեհ Խրախունու դուստրը` Նորա Ճիւմպիւշեան-Համբարձումեանը։


“Constantinople Through My Eyes”: An Exhibition That Became a Cultural Event

In recent years, Armenian cultural life has often remained among the least publicly covered spheres. Nevertheless, one of the most widely discussed and warmly received cultural events of recent weeks was undoubtedly the 21st solo exhibition of aesthete, art critic, and artist Լեւոն Լաճիկյան titled “Constantinople Through My Eyes”, organized at the Armenian representation hall of the Հայկական բարեգործական ընդհանուր միություն as part of the events dedicated to the organization’s 120th anniversary.

To describe the exhibition merely as an art display would be insufficient. It was, in essence, a unique manifestation of cultural memory, an emotional re-experience of urban psychology and Armenian identity. Nearly fifty drawings and paintings transported visitors into both old and modern Constantinople, with its ancient walls, narrow streets, Armenian churches, seaside landscapes, and fading traces of Armenian heritage standing on the verge of oblivion.

Levon Lachikyan’s art has long occupied a distinctive place within Armenian cultural life. Yet this exhibition perhaps highlighted more vividly than ever the defining feature of his artistic language: the ability not merely to depict a city, but to reconstruct it through the language of memory. In his black-and-white drawings, Constantinople becomes more than a physical place; it transforms into an inner world, a dreamlike realm inhabited by history, culture, and the breath of time itself.

It is therefore no coincidence that the exhibition attracted significant attention from both Armenian and international media. The Armenian daily Առավոտ titled its feature “The Painter of Dreamlike Constantinople’s Beauty,” an apt description of Lachikyan’s artistic universe. Meanwhile, the Constantinople-Armenian newspaper Մարմարա warmly praised the exhibition, emphasizing that the artist had succeeded in revealing a new Constantinople even to those who were born and raised there. Numerous other media outlets also covered the event, including Orer European Magazine, Armenian Public Radio, Shoghakat TV, and many others.

Among the exhibition’s first visitors were renowned Constantinople-Armenian singer Սիբիլ and New York–based Constantinople-Armenian photographer Վարդան Էշէնեան. Their presence once again demonstrated how Lachikyan’s art unites the Armenian cultural community scattered across the world.

As part of the exhibition, the artist also delivered a lecture titled “Constantinople and the Armenians,” emphasizing that Constantinople should be viewed not solely through the prism of tragedy, but also as one of the greatest centers of Armenian culture over many centuries. This idea became one of the key conceptual pillars of the exhibition itself.

Levon Lachikyan’s works have long transcended the borders of Armenia. They are preserved in private collections, cultural institutions, and educational centers across various countries. In 2024, his Constantinople series found a remarkable culmination in the publication of the illustrated volume “Constantinople: Old and New,” released in Istanbul.

It should also be noted with satisfaction that Նիդերլանդական օրագիր held its own distinguished place among the many cultural responses to the exhibition, presenting it and its significance through a bilingual feature article. For years, Dutch Diary has consistently followed and highlighted Levon Lachikyan’s artistic journey. It has already become a cherished tradition for the publication to use one of the artist’s refined and distinctive drawings in its annual year-end editions — as a symbol of cultural memory and artistic elegance.

A. Knyazyan
Founder and Editor-in-Chief
Dutch Diary





Monday, 25 May 2026

Պոլսի հայադրոշմ հոգին և արվեստի դիվանագիտությունը Երևանում. Լևոն Լաճիկյանի «Բանաստեղծական Պոլիսը»


Նաիրա Գասպարյան բ․գ․թ․, դոցենտ, ԵՊՀ 

ՆիդՕրագրի համար

Արդի հայ մտավոր-մշակութային կյանքի երևելի դեմքերից մեկի՝ անվանի գեղագետ, արվեստաբան և նկարիչ Լևոն Լաճիկյանի արվեստը հերթական անգամ կամրջեց պատմական անցյալն ու ներկան, այս անգամ՝ Մայր Հայաստանի սրտում։ 

Մայիսի 19-ից 22-ը ՀԲԸՄ Հայաստանի դահլիճում (Երևան, Մելիք-Ադամյան փ., 2/2) տեղի ունեցավ արվեստագետի «Պոլիսն իմ աչքերով» խորագրով անհատական ցուցահանդեսի հանդիսավոր բացումը։ Ցուցահանդեսում ներկայացված էին հին ու նոր Պոլիսը և վերջինիս հայկական հարուստ ժառանգությունը՝ հեղինակի նուրբ ու բացառիկ գծանկարներով ու գեղանկարներով։ Դրանք ցոլանքն էին Պոլսո հնամենի թաղամասերի, եկեղեցիների, Պալյանների ճարտարապետական հանճարի և Բոսֆորի նեղուցը զարդարող հոյակերտ ու հայակերտ կառույցների։

Այս ձեռնարկը պատահական չէր ընտրել իր հարկը. Լևոն Լաճիկյանի և ՀԲԸՄ-ի (Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միություն) համագործակցությունն ունի խորքային, գաղափարական արմատներ։ Ինչպես հայտնի է, ՀԲԸՄ-ն, ստեղծված լինելով 1906-ին Կահիրեում, իր առաջին առաքելությունն իրականացրել է Թուրքիայում՝ սատար կանգնելով Աբդուլհամիդյան ջարդերին ենթարկվածներին։  

Պոլիսը՝ որպես արվեստի քրիստոնեական գոբելեն

Ցուցահանդեսի բացումն ուղեկցվեց հեղինակի «Պոլիսը և հայերը» բովանդակալից բանախոսությամբ, որն այցելուներին ասես ոգեղեն մի մեքենայով տեղափոխեց Պոլսի և այդ կայսերական քաղաքում հայոց ներկայության պատմական ակունքներ։ Պարոն Լաճիկյանն իր ելույթում հմտորեն հյուսեց հայոց արվեստի պատմությունը՝ ընդգծելով, որ դեռևս Կոստանդինոս մեծ կայսեր օրոք ստեղծվել էին նպաստավոր պայմաններ ստեղծագործական կյանքի ծաղկման համար։ 

Իսկ ինչո՞ւ ընտրվեց հենց Պոլիսը. որովհետև այդ քաղաքի ողջ ճարտարապետությունն ու մյուս արվեստները կարծես մեկ ամբողջական, շքեղ պատկերի համար «գոբելենի» դեր էին կատարում։ Պոլիսը հենց այն յուրօրինակ կենսատու միջավայրն էր, որն էական եղավ քրիստոնեության տարածման և քրիստոնեական արվեստի վիթխարի կոթողների ստեղծման համար։

Բանախոսի և արվեստագետի համար, սակայն, «Բանաստեղծական Պոլիսը» հստակորեն առանձնանում է շոշափելի, նյութական Պոլիսից։ Դա մի տեսիլք է, հոգեվիճակ, որը նկարիչը ձերբազատել է ժամանակի ավերումներից։ Ներկայացնելով արվեստը որպես «դիվանագիտության» ուրույն դրսևորում՝ Լաճիկյանը շեշտեց, որ հենց պոլսահայ մշակութային էլիտայի շնորհիվ էր, որ հայկական ներկայությունն ու դիվանագիտությունը բարձրացան գիտական ու մշակութային մակարդակի։

«Պոլսի իսկական ոգին մտավորական, շնորհաշատ և ստեղծարար հայերն էին, ովքեր կայսերական կյանքի բոլոր բնագավառներում աչքի ընկան իրենց վիթխարի,  մնայուն գործունեությամբ»,— նշեց հեղինակը։

Նա բազմաթիվ օրինակներով ընդգծեց պոլսահայության էական դերը Թուրքիո տպագրության պատմության, թատրոնի, գրականության, լուսանկարչական արվեստի, բժշկության, գիտության ամենատարբեր բնագավառների մեջ։

Լևոն Լաճիկյանը հայտնի ու սիրված անուն է հատկապես քաղաքային բնանկարչության ոլորտում։ Շուրջ 20 անհատական ցուցահանդես է կազմակերպել Հայաստանում և արտերկրում։ Նա իր վրձնով ու գրչով անդրադարձել է թե՛ իր հարազատ ծննդավայր Գյումրուն, և թե՛ աշխարհի հայադրոշմ, հայակերտ շատ քաղաքների։ Միաժամանակ 10 արժեքավոր գրքերի հեղինակ է՝ տպագրված Երևանում, Նյու Յորքում և Ստամբուլում։ նրա գիտական հոդվածները լույս են տեսել հայագիտական նշանավոր հանդեսներում ու հանրագիտարաններում։ 

Ներկայացվող ցուցահանդեսում նկարչի սևեռուն ուշադրության կենտրոնում պատմական Պոլիսն էր, որին նվիրված 100-ից ավելի բացառիկ գծանկարները 2024 թվականին տեղ գտան Ստամբուլում լույս տեսած «Պոլիսը՝ հին եւ նոր» մեծարժեք պատկերագրքում։ Հայ արդի արվեստին և պատմամշակութային ժառանգության վավերագրմանը բերած զգալի նպաստի համար Լևոն Լաճիկյանը պարգևատրվել է ՀՀ Մշակույթի նախարարության, Գյումրու քաղաքապետարանի և Երևանի պետական համալսարանի (ԵՊՀ) ոսկե մեդալներով։

Պոլսահայության ջերմ արձագանքը

Ցուցահանդեսի ինչպես բացման, այնպես էլ հաջորդող օրերին դահլիճը միշտ բազմամարդ էր։ Առաջին և սպասված այցելուների թվում էին պոլսահայ մշակույթի այսօրվա նշանավոր դեմքերը և նրանց թվում Ստամբուլից ժամանած հանրահայտ երգչուհի Սիպիլը (Sibil Pektorosoglu), «Մարմարա» օրաթերթի խմբագիր Նաիրա Սյուզմեն, Նյու Յորքից ժամանած պոլսահայ ճանաչված լուսանկարիչ Վարդան Էշէնեանը, ականավոր պոլսահայ բանաստեղծ Զարեհ Խրախունու դուստրը՝ Նորա Ճյումյուշյանը Փարիզից և այլն։

Պոլսահայ մամուլն իր առաջին էջերում լայնորեն արձագանքեց մշակութային այս նշանակալի իրադարձությանը՝ շեշտելով, որ Լաճիկյանի գծանկարները սոսկ պատկերներ չեն, այլ Պոլսի հայկականության վավերագրեր ու «ազգային հիշողությունը վերապրեցնող ճշմարիտ արվեստ»։ 

Լաճիկյանի կերտած «Բանաստեղծական Պոլիսը» Երևանի սրտում դարձավ հոգևոր հայրենիքի և մշակութային տոկունության տոնախմբություն՝ ապացուցելով, որ աշխարհագրական հեռավորությունն անզոր է, երբ խոսում է արվեստի վեհ դիվանագիտությունը։


The Armenian-Stamped Soul of Polis and Art Diplomacy in Yerevan: Levon Lachikyan’s “Poetic Polis”

Naira Gasparyan, PhD, Associate Professor, YSU

For NidOragir

The art of Levon Lachikyan—renowned esthete, art historian, and painter, and one of the prominent figures of contemporary Armenian intellectual and cultural life—has once again bridged the historical past and present, this time in the very heart of Mother Armenia.

From May 19 to 22, the grand opening of the artist's solo exhibition, titled "Polis through My Eyes," took place in the AGBU Armenia Hall (Yerevan, 2/2 Melik-Adamyan St.). The exhibition showcased both ancient and modern Polis and its rich Armenian heritage through the author's delicate and exceptional drawings and paintings. These works were a radiant reflection of the ancient quarters of Polis, its churches, the architectural genius of the Balyan family, and the magnificent, Armenian-built structures adorning the Bosphorus Strait.

This venue was not chosen by chance; the cooperation between Levon Lachikyan and the AGBU (Armenian General Benevolent Union) has deep, ideological roots. As is well-known, the AGBU, founded in 1906 in Cairo, carried out its first historic mission in Turkey by providing vital support to the survivors of the Hamidian massacres.

Polis: A Christian Tapestry of Art

The opening of the exhibition was accompanied by the author’s profound and meaningful lecture, "Polis and the Armenians," which transported visitors, as if by a spiritual time machine, to the historical roots of the Armenian presence in this imperial city. In his speech, Mr. Lachikyan skillfully wove together the history of Armenian art, emphasizing that as early as the reign of Emperor Constantine the Great, favorable conditions had been established for the flourishing of creative life.

Why was Polis chosen? Because all the architecture and other arts of that city served as a "tapestry" for one complete, magnificent image. Polis was precisely that unique, life-giving environment essential for the spread of Christianity and the creation of monumental masterpieces of Christian art.

For the speaker and artist, however, the "Poetic Polis" clearly stands apart from the tangible, physical Polis. It is a vision, a state of mind, which the painter has liberated from the ruins of time. Presenting art as a unique manifestation of "diplomacy," Lachikyan emphasized that it was precisely due to the Istanbul-Armenian cultural elite that the Armenian presence and diplomacy rose to a profound scientific and cultural level.

"The true soul of Polis consisted of the intellectual, gifted, and creative Armenians who stood out for their monumental and enduring contributions in all spheres of imperial life," the author noted.

With numerous examples, he highlighted the essential role of the Armenian community of Istanbul in the history of Turkish printing, theater, literature, the art of photography, medicine, and diverse scientific fields.

The Intent Gaze of a City-Praising Painter

Levon Lachikyan is a well-known and beloved name, particularly in the field of urban landscape painting. He has organized around 20 solo exhibitions in Armenia and abroad. With his brush and pen, he has captured both his native birthplace of Gyumri and many Armenian-stamped, Armenian-built cities around the world. Concurrently, he is the author of 10 valuable books published in Yerevan, New York, and Istanbul. His scientific articles have appeared in prominent Armenological journals and encyclopedias.

In this current exhibition, the artist’s intent focus was on historical Polis. More than 100 exceptional drawings dedicated to the city were featured in his highly valuable 2024 art album, “Polis: Old and New,” published in Istanbul. For his significant contribution to contemporary Armenian art and the documentation of historical-cultural heritage, Levon Lachikyan has been awarded the Gold Medals of the Ministry of Culture of the Republic of Armenia, the Gyumri Municipality, and Yerevan State University (YSU).

The Warm Resonance of the Istanbul-Armenian Community

Both on the opening night and the following days of the exhibition, the hall was consistently crowded. Among the first and highly anticipated visitors were prominent figures of contemporary Istanbul-Armenian culture, including the world-famous Istanbul-born singer Sibil (Sibil Pektorosoglu), the editor of the Marmara daily newspaper Naira Syuzme, the renowned Istanbul-Armenian photographer from New York Vardan Eşenli, and Nora Cümbüşyan from Paris, the daughter of the prominent Istanbul-Armenian poet Zareh Khrakhuni, among others.

The Istanbul-Armenian press widely covered this significant cultural event on its front pages, emphasizing that Lachikyan’s drawings are not merely images, but historical chronicles of Polis Armenian character and "true art that revives national memory."

The "Poetic Polis" crafted by Lachikyan became a celebration of spiritual homeland and cultural resilience in the heart of Yerevan, proving that geographical distance is powerless when the noble diplomacy of art speaks.