Niderlandakan Oragir

Niderlandakan Oragir
Netherlands Daily

пятница, 7 декабря 2018 г.

FAON-ը (Federatie Armeense Organisaties Nederland) երկրաշարժի 30-ամյակի կապակցությամբ հայտարարություն է տարածել:

Նիդերլանդների հայկական կազմակերպությունների ֆեդերացիան (Federatie Armeense Organisaties Nederland. FAON) Հայաստանում տեղի ունեցած երկրաշարժի 30-ամյակի կապակցությամբ հայտարարություն է տարածել: 




30 jaar na aardbeving Armenië
Den Haag, 6 december 2018 – Morgen, op 7 december, herdenken velen in Armenië en ook daarbuiten de zware aardbeving die Armenië op 7 december 1988 trof, om 11.41 uur lokale tijd.
De zeer zware aardbeving had de plaats Spitak in het Noorden als epicentrum, maar ook 342 dorpen en 21 steden zoals de tweede stad van Armenië, Leninakan, thans Giumri geheten, met 230 duizend inwoners, werden zwaar getroffen. In totaal etrof het 40% van het grondgeboed van Armenië.
De stad Giumri werd grotendeels verwoest en telde 17.000 doden. In totaal kwamen er bij de aardbeving minstens 25.000 mensen om, en de aantallen lopen op tot 50.000 slachtoffers. Daarmee behoort de aardbeving in slachtoffertal tot de zwaarste van de vorige eeuw. De instorting van enorme aantallen hoge flatgebouwen, die niet tegen aardbevingen bestand bleken, was een van de oorzaken van het enorme dodental.
Veel hulporganisaties, ook vanuit Nederland, hebben geruime tijd hulp geboden. Direct na de aardbeving vloog een vliegtuig van Artsen zonder Grenzen Nederland naar Armenie met medische middelen en andere hulpgoederen, waaraan voor een aanzienlijk deel door spontane giften vanuit de Armeense gemeenschap was bijgedragen. Het Rode Kruis heeft direct een groot bedrag gestort voor hulp aan Armenië. Er is een nationaal gironummer 777 gekomen om geld in te zamelen, en ook hebben velen op hun werk, in kerken, op scholen en dergelijke geld ingezameld. Veel hulpverleners zijn ter plaatse geweest om hulp te verlenen.
Ook werden op grote schaal hulpgoederen verzameld, kleding, dekens werden direct of via Armeense organisaties van Nederland naar Armenië gebracht.
De toenmalige Sovjet-leider Gorbatsjov had zijn reis naar de VS afgebroken en is direct naar het rampgebied gevlogen. Hij beloofde in twee jaar het rampgebied te herbouwen en bood een herstelprogramma van tien miljard dollar aan. Vanuit alle kanten van Sovjet Unie kwamen 40.000 deskundigen naar Armenië voor hulp ter plaatse, maar door het uiteenvallen van Sovjet Unie kwamen alle bouwwerkzaamhedenen stil te liggen.
De FAON wil alle organisaties die vanuit Nederland destijds snel, op grote schaal en vaak langdurig hulp hebben verleend, zoals het Rode Kruis, Artsen zonder Grenzen Nederland en veel individuele Nederlanders, die op eigen initiatief naar het rampgebieden gingen om ter plaatse hulp aan te bieden nogmaals van harte bedanken. Pax Christi Kinderhulp (thans Pax Kinderhulp,) organiseerde vanaf 1989 jaarlijks vakanties voor getroffen (wees)kinderen in Nederlandse gastgezinnen, hetgeen ook van grote betekenis is geweest.
Ondanks alle hulp hebben vele duizenden mensen nog jaren in containers en andere noodgebouwen gewoond, mede door de enorme omvang van de ramp. En nog altijd is het leven voor velen gedurende de afgelopen decennia door de moeilijke leefomstandigheden in het teken van de aardbeving blijven staan.
Op 7 december wordt de aardbeving herdacht. Komend jaar zal de FAON tijdens haar conferentie speciale aandacht besteden aan de situatie, nu 30 jaar later, inclusief mogelijkheden om bij te dragen voor degenen die het nog altijd moeilijk hebben als gevolg van de aardbeving.


Դեկտեմբերի 7 - ին լրանում է 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժի 30- րդ տարելիցը։ Նիդերլանդների հայկական եկեղեցիներում տեղի կունենան
անմեղ զոհերի հիշատակին նվիրված հոգեհանգստյան արարողություններ:

_________________________________

ՎԱՎԵՐԱԳԻՐ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ 

Լենինական, Շիրակացու փողոց: Այն թաղամասերից մեկն է,որտեղ վերջին տարիների ընթացքում կառուցվել են բազմահարկ շատ շենքեր: Մարդիկ այդ ընթացքում բնակարանամուտ են տոնել և ուրախացել…
Այսօր այդ փողոցի բոլոր բարձրահարկերն ավերակույտերի են վերածվել: Երբեմնի անցուդարձով աշխույժ այս փողոցը դարձել է անճանաչելի: Աչքերիդ դժվար է հավատալ:Ձգվող շենքերի տակ խանութներ են եղել,կենցաղային ծառայության օբեկտներ…ՈՒ՞ր են չքացել:
Մի կերպ երևացող խանութի տապալված ցուցանակից ճանաչում եմ,որ սա փողոցի 13-րդ շենքն է եղել:Շենք, որտեղ ինձ սրտամոտ,հարազատ մարդիկ են ապրել: Մարդիկ, որոնք ժամանակ առաջ կիսել են ինձ հետ իրենց խոհերն ու տրամադրությունները, մի կտոր հացը:
…Փղձուկը խեղդում է կոկորդս, աչքերս արցունքներ են հայտնվում, սարսռում եմ, երբ պատկերացնում եմ, թե ինչպես փլատակներն ուղղակի լափել են մարդկանց: Ո’չ, դա հավատալու չէ…
Մի կախարդանքով հանկարծ ամեն բան պատկերացնում ես իր տեղում: Մշուշոտ աչքերիդ մեջ շենքը հառնում է վեր, ստանում իր նախկին տեսքը:Սպասում ես , ահա մուտքից դուրս կգան քեզ ծանոթ մարդիկ: Ցավո’ք սա տեսիլք էր միայն…Շուրջդ գորշություն է, իսկ աչքերդ անընդհատ ավերակների են հառնում; Սա է իրականությունը և այն էլ այդքան դաժան:Կենդանի մարդկանց գտնելու հույսեր այնուհանդերձ պահպանում ես: Մարդ չի կարող անհույս ապրել, քանզի կարող է խելագարվել:Դա այդպես, է նոր հույսը ծնվում է ճիշտ այն պահին,երբ հինն է մեռնում: Ամենևին էլ ուշ չէ, կենդանի մարդիկ կգտնվեն:Պետք է ամուր կանգնել երերված այս հողին, արիանալ, սրբել արցունքները և ինչ որ բան անել:Վայրկյանները թանկ են, այն հիմա կյանք արժե, հապաղելն անօգուտ է: Միանում եմ մի խումբ երիտասարդների, փորձում ենք շրջել բետոնի մի սալ:Չի ստացվում: Նորից ենք փորձում, ուժ տալիս, չի հաջողվում: Ստիպված փլատակների գլխից ցած ենք նետում բետոնի ավելի փոքրիկ կտորները, որը ծովի մեջ գդալով ջուր վերցնելու է հավասար: Մենք` մարդիկս, որ գիտեինք մեր հզորության մասին և հավատում էինք դրան, մնացել էինք դեմ հանդիման արհավիրքի հետևանքներին: Կանգնած էինք հսկայական բետոնակույտերի առջև, մերկ ձեռքերով…: Անզորության ինչպիսի՜ զգացում: Դեռևս ուշանում էր նույն մարդու ձեռքերով ստեղծված հզոր տեխնիկան:
Սակայն համառությունն ու արիությունը, սրտերում անթեղված հույսը, ոչ մի րոպե չէին լքում մարդկանց: Լուռ, գլխիկոր աշխատող մարդիկ, երբեմն դադար էին առնում: Հենց մի այդպիսի պահի փլատակների մի անցքից ձայներ են լսվում: ՈՒրեմն,իրոք, ամեն բան կորած չէ: Ողջեր կան: Այս անգամ մարդկանց աչքերում ուրախության արցունքներ են երևում: Գոտեպնդված մարդիկ արագ ձեռքերի շարժումով մաքրում են անցքը փակած հողը ու…Ա՜յ քեզ հրաշք, բացված անցքից դուրս է ելնում նապաստակ: Շլդիկը վախվորած նայում է չորսբոլորը:
«Յոթերորդ հարկի հարևանինն է»,-ասում է մեկը, գրկում ու սրտանց համբուրում հնազանդ, փախչելու փորձ չանող, փրկված կենդանուն: ՈՒրեմն, այնուամենայնիվ, հույսերը չեն մարում, հսկա կույտերի խավար թագավորությունում գոյություն ունի կյանք…
Հաջորդ օրը շենքի փլատակների մոտ հանգրվանեց առաջին ամբարձիչ կռունկը: Դա այստեղ բերեցին երկրաշարժից զոհ գնացած մարդկանց մերձավորները: Ավտոկռունկը դժվարությամբ էր աշխատում: Հազվադեպ էր հաջողվում մի տեղից մյուսը տեղափոխել բետոնի ծանր սալերը: Համարյա բոլոր դեպքերում մետաղե ամրանները կռունկի բռնիչին հպվելիս անմիջապես մերկանում էին, վրայի բետոնը` ասես հող, փշուր-փշուր էր լինում: Աղետի պահին ցեմենտի ամրության ինչպիսի՜ կարիք են ունեցել այս ամրանները` շենքը կանգուն պահելու համար:
Փրկիչ աշխատանքներ կատարելու համար մեկ շենքի համար, մեկ ամբարձիչն իհարկե բավարար չէր, թեև ավտոկռունկն աշխատում էր շուրջօրյա` առանց դադարի: Հսկա փլատակների կույտը դժվարությամբ էր նահանջում: Փլատակված շատ շենքերի մոտ էլ ընդհանրապես որևէ տեխնիկա չկար: Ի՞նչ անեին այս շենքերի մոտ խմբված մարդիկ,երբ ճար չունեին…
Դեկտեմբերի 10-ի առավոտյան ավերակների մոտ երևացին ֆրանսիական առաջին փրկիչ ջոկատները: Ժամանեց նաև տեխնիկա: Արդեն, որպես կանոն, փլատակ եղած յուրաքանչյուր շենքի մոտ կանգնած էր մեկական ավտոկռունկ : Մինչդեռ օպերատիվ, արդյունավետ աշխատանքի համար բավական կլիներ 4-6 ավտոկռունկը, 2-3 բուլդուզերը, փրկարարներն իրենց տեխնիկայով: Ընդ որում, եթե այս օգնությունը հասներ աղետի առաջին ժամերին և ոչ թե ուշացումով:
Ֆրանսիացիների մի խումբը աշխատանքի անցան հենց 13-րդ շենքի փլատակներում: Մարդիկ մեծ հույսեր էն կապում նրանց հետ: Եվ չսխալվեցին: Իրենց փոքրիկ, բայց ամենակարող գործիքներով, վարժեցված շների օգնությամբ` նրանք գտան առաջին կենդանի մարդուն: Մեծ ջանք պահանջվեց ռուս այդ կնոջը ազատելու քարե գերությունից: Տեղում անդամահատվեց նրա պանելի տակ սեղմված ձեռքը: Փոխարենը Նինային (այդպես էր նրա անունը) վերադարձվեց ամենաթանկագինը` կյանքը:
Ֆրանսիական փրկարար ջոկատի անդամներից մեկը ցույց տվեց ձեռքի երկու մատները, հասկացրեց, որ այդքան օր կարող էին ավելի շուտ օգնության հասնել, եթե Մոսկվայում այդքան չձգձգեին իրենց ժամանումը: Նրանք, անխտիր բոլորը աշխատում էին անձնազոհ, համերաշխ ու համախմբված: Ժամանակ էին գտնում անգամ մարդկանց սրտապնդելու, սփոփելու:Հավաստիացնում էին, որ ոչ մեկին չեն թողնի պանելների հետևում: Մարդիկ, որ հաշտվել էին կորստյան ցավին, այժմ մտածում էին գոնե մերձավորին գտնելու մասին: Առաջին հերթին մարդկանց դա էր հարկավոր: Որքան կյանքեր կփրկվեր, եթե փրկարար խմբերը տուժված վայրերում լինեին արհավիրքին հաջորդած առաջին ժամերին: Բնականաբար խուճապն ու անկազմակերպվածությունն էլ իր կնիքը թողեց: Իրադրության շատ վճռորոշ պահերին տեղացիները չէին կարողանում համագործակցել այլազգի մասնագետների հետ, որովհետև չկար…թարգմանիչ: Ամեն անգամ` ձեռքով դիմախաղով խոսելու, հասկանալու համար, կորչում էր թանկարժեք ժամանակը: Տուժածներին օգնելու գործը բարձր մակարդակով կազմակերպելու պրոֆեսիոնալ մղումով ֆրանսիացի փրկարարներն իրենց հետ Հայաստան էին բերել անգամ ջուր: Նրանց մտքով չէր անցել, որ մեր մեծ երկրում թարգմանիչներ այդ դժվարին պահին չեն գտնվի: Մարդիկ, որ պատրաստ էին հրաշքներ գործելու բառիս բուն իմաստով, բախվել էին անտարբերության ու անկազմակերպվածության գորշ պատնեշին: Մի օրինակ ևս, զինվորագրված մի քանի կամավոր տղաներ , որոնք ունեին տեխնիկա վարելու հմտություն, մնացել էին անգործ, քանի որ զինվորական հավաքակայանում տեխնիկայի զգալի մասը մարտական պատրաստ վիճակում չէին, այսինքն գտնվել էին անսարք վիճակում: Սարքին վիճակում գտնվող մի մեքենա էլ հռնդոցով մի քանի պտույտ գործելուց հետո լռեց: Սա էլ փչացավ: Դժվարին այդ օրերին նյութական և բարոյական մեծ օգնություն, օժանդակություն էին ցուցաբերում հարևան վրաց ժողովրդի զավակները: Վրացի կամավորների մի մեծ խումբ զգուշությամբ հողից մաքրում էին սալիկները, հնարավորություն տալով հետախույզ շներին հոտոտելու բացված անցքերը:
Գիշերները խառնվում էին ցերեկներին, ցերեկները` գիշերներին: Օրերը չէին բաժանվում: Աշխատանքն անընդմեջ էր, համառ: Օրն անցնում էր ինչպես րոպե: Գիշերները փլատակների շրջապատում վառվող բազմաթիվ խարույկները շողեր էին տալիս անլույս քաղաքին: Մշտապես ժպիտ ունեցող քաղաքը տխուր ու անտրամադիր էր: Գիշերային խավարում լուսավորված փլատակների կույտերը վերքեր էին կնճռոտ ու մռայլ քաղաքի դեմքին: Յուրաքանչյուր խարույկ իր շուրջն էր համախմբել բախտակից ու սգացող մարդկանց խմբերին: Գյումրին որբացել էր, Գյումրին ողբում էր: Սովորական էր դարձել մարդկանց այսպիսի հարցուփորձը. «Ձեզանից քանիսը՞ չկան» , «Գոնե մեկին էլ չգտա՞ք»: Անցնող օրվա հետ նվազում էր հարազատներին կենդանի գտնելու հույսի հատիկները: Խարույկներում օրնիբուն բոցկլտացող կրակը, ասես ընդհատված կյանքի շարունակությունն էր, զոհվածների մշտաբորբոք բագին-ատրուշանը:
Ճնշող մղձավանջային ևս մի գիշեր այլևս ետևում էր, դեկտեմբերի 11-ի առավոտյան 13-րդ շենքի փլատակներում ձեռքս ընկավ «Մահից դեպի կյանք» խորհրդանշական վերնագրով մի փոշեթաթավ գիրք: Մտածում էի, որ երանի այն ուղղակի իմաստով համապատասխաներ իրականությանը: Մահը հաղթահարողները շատ լինեին: Ավաղ: Այդ օրվա ընթացքում փլատակներից առանձնացվեցին միայն դիակներ : Կրկին գիշեր: Խարույկի լույսի տակ թերթեցի գտածս գիրքը, և զարմանք, հենց կազմին` աչքիս զարնեց բարեկամիս հոր` Անդրանիկ պապի ստորագրությունը: Նա միշտ էր ստորագրում իր գրքերին, գրքի նկատմամբ` հայ մարդու սիրով, պահում ու փայփայում էր հայատառ գրքերը: Չարքաշ ու ծանր կյանքով է ապրել Անդրանիկը:Դարասկզբին թուրք բարբարոսները սպանել են նրա ծնողներին:Որբ է մեծացել: Ակամա ականատեսն է եղել 1915 թվականի անլուր տառապանքների ու ջարդերի: Սովետական իշխանության տարիներին մասնակցել է հայրենի Լենինականի ծաղկմանն ու բարգավաճմանը:Ղազանչիից իր ձեռքով խմելու ջուր է հասցրել Լենինական: Շենացրել է իր օջախը: Գիրքը հենց վերաբերվում էր դարասկզբի բարբարոսությունների նկարագրմանը: Ճակատագրի դաժան խաղով ավերվեց հայրենի Լենինականը, Անդրանիկ պապի օջախը:
Հաջորդ օրը` դեկտեմբերի 12-ի վաղ լուսաբացին, նրա ծուխը շարունակող որդիներից մեկը` Արտաշեսը, որը ողջ էր մնացել հանգամանքների բերումով, հավերժ քնած գտավ իր միակ տղային ու աղջկան` պապի Անդրանիկ և Արմինե թոռներին, Մարո հարսին, Ամալյա մայրիկին:
Գիրքն իմ հոգին կրկին ալեկոծեց, տխուր մտորումներ արթնացրեց` դարավերջի ու դարասկզբի ճակատագիրը տարբեր կերպ նույնացել էր:
Բարեբախտաբար, տխրահռչակ 13-րդից գտնվեց մի ընտանիք, որի բոլոր անդամները հրաշքով փրկվել էին արհավիրքից: Ամուսինները մի դիպվածով կենդանի էին մնացել աշխատատեղերում: Նրանց տղան եղել է դպրոցում, որին աղետը խնայել էր: Փոքրիկ աղջնակը գտնվել էր փլվող շենքում: Հետո փլատակների մի ճեղքից դուրս էր եկել չորեքթաթ,կանգնել, և զարմանքով նայել աշխարհին` փոքրիկ իր հասակով ավետել, որ կյանքը կա և այն չպետք է ընդհատվի:
Վ.Ամատունի
Լենինական
9-13 դեկտեմբերի, 1988թ.




четверг, 6 декабря 2018 г.

Դեսպան Տիգրան Բալայանը հանդիպել է Նիդերլանդների ամենահայաշատ քաղաքի՝ Ալմելոյի քաղաքապետին



Նիդերլանդների Թագավորությունում Հայաստանի Հանրապետության դեսպան Tigran Balayan-ը հանդիպել է Նիդերլանդների ամենահայաշատ քաղաքի՝ Ալմելոյի քաղաքապետ Արջին Խերիթսենի (Gerritsen) հետ: Քննարկվել են երկուստեք հետաքրքրություն ներկայացնող հարցեր: ՀՀ դեսպանը շնորհակալություն է հայտնել քաղաքապետին հայ համայնքին ցուցաբերած օրինակելի վերաբերմունքի համար: Բալայանը պատահական չի համարել, որ անմիջապես իր լիազորություններն ստանձնելուց հետո տեղական իշխանությունների հայազգի ներկայացուցչի հետ առաջինն այցելել է հենց Ալմելոյի քաղաքապետին: Կողմերը կարևորել են
հայ համայնքի հետ համագործակցության և ինտեգրման հարցերը, Հայաստանի հետ տնտեսական կապեր հաստատելու հեռանկարները: Մտքեր փոխանակվեցին Հայաստանի քաղաքներից մեկի և Ալմելոյի միջև երկողմանի համագործակցություն սկսելու համար:
Հիշեցնենք, որ Ալմելոն Նիդերլանդների ամենամեծ հայ համայնք ունեցող քաղաքն է: Այստեղ է գտնվում Եվրոպայում ամենամեծ Հայոց Ցեղասպանությանը նվիրված հուշարձանը: Օվերեյսել մարզը, որտեղ գտնվում է Ալմելո քաղաքը Նիդերլանդների միակ մարզն է, որ ճանաչել է Հայոց Ցեղասպանությունը: Հանդիպմանը ներկա է եղել այս տարի տեղական ընտրություններում ավագանի ընտրված հայազգի (Robin Haik Gelici) Ռոբին Գելիջին:


вторник, 4 декабря 2018 г.

Նիդերլանդների Թագավորությունում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանության ֆեյսբուքյան էջի լրատու


Հպում անելով այս նկարին կարող
 եք տեղափոխվել դեսպանության էջ
Հաագայում հավատարմագրված դեսպանները քննարկեցին ֆրանկոֆոնիայի երևանյան գագաթաժողովի արդյունքները

Discours de Tigran Balayan, Ambassadeur d'Arménie aux Pays bas a la reunion du groupe des Ambassadeurs francophones

Դեկտեմբերի 3-ին Հաագայի Խաղաղության պալատում տեղի ունեցավ Նիդերլանդներում հավատարմագրված ֆրանկոֆոն դեսպանների խմբի նիստը, որի ընթացքում ՀՀ դեսպան Տիգրան Բալայանը ներկայացրեց Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպության երևանյան գագաթաժողովի արդյունքներն և հարակից միջոցառումները։

Իր խոսքում ՀՀ դեսպանը նշեց, որ Հայաստանն արեց հնարավորինը՝ գագաթաժողովը բարձր մակարդակով կազմակերպելու և անցկացնելու համար, և գոհունակությամբ կարելի է արձանագրել, որ Երևանժամանած բոլոր հյուրերը բարձր տրամադրությամբ և կրկին այցելելուցանկությամբ էին լքում մեր երկիրը։

Դեսպան Բալայանը հանգամանալից անդրադարձ կատարեց երևանյան գագաթաժողովի արդյունքում ընդունված փաստաթղթերին։

«Ընդունելով Երևանի հռչակագիրը և «Ապրել միասին»-ի համար Ֆրանկոֆոն կոչը՝ մենք մշակեցինք մի ճանապարհային քարտեզ, որը սահմանում է այն նպատակները, որոնք մենք որդեգրել ենք՝ մեր հասարակություների առջև ծառացած հիմնական մարտահրավերներին պատասխանելու համար։ Այն, միևնույն ժամանակ, կուղղորդի մեր կազմակերպության առաջիկա տարիների գործունեությունը։

Այս ճանապարհային քարտեզը վերահաստատում է Ֆրանկոֆոնիայի հիմնարար արժեքների հենքը, նրա կայուն հանձնառությունը հանուն խաղաղության, ժողովրդավարության, Մարդու իրավունքների, կանանց և տղամարդկանց միջև իրավահավասարության, նրա նվիրվածությունը կրթությանը և լեզվամշակութային բազմազանությանը։ Այն խթանում է համերաշխության և փոխանակելու սկզբունքները, որոնք անհրաժեշտ են ավելի արդար և հավասար հասարակությունների զարգացման համար։

Այն նաև հիմնվում է ֆրանսերեն լեզվի վրա, որպես շաղախ, որը միավորում է ֆրանկոֆոն ընտանիքը։


Այս բոլոր տարրերը միասին կազմում են «Ապրել միասին»-ի հիմքը Ֆրանկոֆոնիայում, այս ընդհանուր ժառանգության, որին մենք սերտորեն կապված ենք և որը պետք է պահպանվի և ամրապնդվի»,- նշեց Տիգրան Բալայանը։

ՀՀ դեսպանը գործընկներին տեղեկացրեց, որ երևանյան գագաթաժողովին ֆրանկոֆոնիայի ընտանիքն ընդլայնվել է. Միացյալ Արաբական էմիրությունները, Սերբիան և Կոսովոն դարձել են ասոցացված անդամներ, իսկ Իռլանդիան, Մալթան ու Գամբիան, ԱՄՆ Լուիզիանա նահանգը՝ դիտորդի կարգավիճակ են ստացել։

Անդրադառնալով գագաթաժողովի տնտեսական բաղադրիչին դեսպան Բալայանն ասաց. «Ֆրանկոֆոնիայի տնտեսական ռազմավարությանը համապատասխան, մենք Հայաստանում կազմակերպեցինք Տնտեսական ֆորում՝ Ֆրանկոֆոնիայի և տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրացիոն գործընթացների միջև համագործակցության վերաբերյալ՝ տարածաշրջանային և ենթատարածաշրջանային տնտեսական տարածքների հետ գործընկերություն հաստատելու նպատակով։ Երևանում՝ գագաթաժողովի շրջանակներում կայացած տնտեսական ֆորումին ստեղծվեց թվային տեխնոլոգիաների հարցերով ֆրանկոֆոն երկրների նախարարների ցանց, որը նախագահում է Բենինը՝ թվային տնտեսության բնագավառում նախագծեր զարգացնելու համար»։
Հաագայում ՀՀ դեսպանը ներկայացրեց նաև ՖՄԿ-ում Հայաստանի նախագահության առաջնահերթությունները ու նախաձեռնությունները՝ շեշտելով, որ ծրագրվում է մի շարք միջոցառումներ իրականացնել նաև ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի և Եվրոպայի խորհրդի հետ համատեղ։

Ելույթից հետո Տիգրան Բալայանը պատասխանեց ներկա դեսպանների հարցերի։


Հաագայում ՖՄԿ անդամ երկրների դեսպանները քննարկեցին նաև Նիդերլանդներում տեղակայված միջազգային կառույցներում ֆրանսերեն լեզվի օգտագործման խրախուսման հետ կապված հարցերը, ինչպես նաև՝ մտքեր փոխանակեցին հաջորդ տարվա գարնանը նախատեսվող ֆրանկոֆոնիայի մեկամսյակի նախապատրաստական աշխատանքների շուրջ։


___________________________________________________________________

Ambassador Tigran Balayan paid a courtesy call on Archbishop Aldo Cavalli, Nuntius of the #HolySee in the #Netherlands.
Դեսպան Տիգրան Բալայանը հանդիպում է ունեցել Նիդերլանդներում Վատիկանի նվիրակ արքեպիսկոպոս Ալդո Կավալիի հետ։

________________________________________________________________

Քաղաքավարական հանդիպումների շրջանակում Նիդերլանդներում ՀՀ դեսպան Տիգրան Բալայանը հանդիպել է Գերմանիայի դեսպան Դիրկ Բրենգելմանի հետ։ 
Ambassador Tigran Balayan paid a courtesy call on Ambassador Dirk Brengelmann of #Germany



суббота, 1 декабря 2018 г.

Եկեղեցին մարդասիրությունն ավելի վեր է դասում

Լուսանկարները` Ալիկ Ասատրյանի: Այս եկեղեցում է պատսպարվել Թամրազյանների ընտանիքը:


Հաագայի Բեթել բողոքական եկեղեցին 24 ժամյա գրաֆիկով ՝ առանց դադարի հոկտեմբերի 26-ից մինչ  օրս կրոնական ծես ու պատարագ է մատուցում փրկելու համար 9 տարի նիդերլանդներում գտնվող փախստական  հայ ընտանիքին`  արտաքսումից: Մարդասիրական այս քայլն ամրագրված է օրենքի այն կետով, որ աղոթքի ու պատարագի ժամանակ ձերբակալություններն արգելվում են: Ստացվում է, որ  եկեղեցին օրենքով պայքարում է. մեկ այլ` արտաքսման օրենքի դեմ: Այսպիսով եկեղեցին մարդասիրությունն ավելի վեր է դասում:
Ալիկ Ասատրյանը Հաագայի Բեթել եկեղեցում

Իրոք դժվարությունների դեմ հանդիման են կանգնել Թամրազյանների ընտանիքի  հինգ անդամները, որոնց այս  պահին  մարդասիրական ու բարոյական  աջակցության կարիքն  ունեն: Այդ նպատակով նրանց հետ է փորձել հանդիպել , զրուցել Նիդերլանդական  օրագրի մեր թղթակից ԱԼԻԿ ԱՍԱՏՐՅԱՆԸ: Նախքան  հանդիպումն իմացել էինք, որ ընտանիքի անդամները հրաժարվում են բոլոր տեսակի  հանդիպումներից, սակայն օգնություն , օժանդակություն հայտնելու  համար մեկ անգամ ևս փորձեցինք  լինել տեղում:  
Ալիկ Ասատրյանը պատմեց, որ ընտանիքի անդամները պարզապես չեն կարող դուրս գալ եկեղեցուց, քանի որ անմիջապես կձերբակալվեն: Նրան սիրով ընդունել են եկեղեցի, բայց ընտանիքի անդամներին հանդիպել չի հաջողվել: Եկեղեցու հովիվները զգուշավոր են և ելնելով
ապահովությունից ու ընտանիքի բարոյահոգեբանական վիճակից հրաժարվում են ամեն  տեսակի հանդիպումների` նրանց մասնակցությունից:
Հուսով ենք, որ Նիդերլանդական իշխանությունները մարդասիրաբար վերաբերվեն արդեն երկար տարիներ ինտեգրված հայ ընտանիքին:

ՀՀ դեսպան Բալայանը հավատարմագրերն է հանձնել Նիդերլանդների թագավորին ՏԵՍԱԵՐԻԶ


ԲԱՑԱՌԻԿ ՏԵՍԱԵՐԻԶ.
ՀՀ ՕՐՀՆԵՐԳԸ 7-րդ րոպեից
ՀՀ դեսպան Բալայանը հավատարմագրերն է հանձնել Նիդերլանդների թագավորին

ՀԱԱԳԱ 28 նոյեմբերի:- Այսօր առավոտյան Նիդերլանդների Թագավոր Վիլլեմ Ալեքսանդրին հավատարմագրերն է հանձնել Հայաստանի Հանրապետության դեսպան Տիգրան Բալայանը,-այդ մասին հայտնում է թագավորական տան կայքն ու նիդերլանդական լրատվամիջոցները:
Paul Buijtelaar-ի տեսաերիզը ներկայացնում է այդ բացառիկ արարողակարգը:Դիտեք խնդրեմ: Այդ օրը հավատարմագրեր են հանձնել նաև Լիբիայի և Սուդանի դեսպանները:
Մեր պատրաստած Տեքստը և լուսանկարները դիտել այստեղ.

Հայ ընտանիքը ապաստանել է Հաագայի բողոքական եկեղեցու ձեղնահարկում

ՄԱՄՈՒԼ
ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆ ՌԱԴԻՈԿԱՅԱՆ



Ավելի քան մեկ ամիս է՝ Հաագայի բողոքական եկեղեցին զօր ու գիշեր, շաբաթվա մեջ յոթ օր՝ առանց դադարի, կրոնական ծես ու պատարագ է մատուցում հանուն փախստական մի հայ ընտանիքի, որ կանգնած է արտաքսման վտանգի առաջ:
Հոկտեմբերի վերջից Թամրազյանները՝ երեք երեխաների հետ, եկեղեցու ձեղնահարկում են պատսպարվել՝ ստիպված, քանի որ դատարանը մերժել է երկրում օրինական բնակվելու նրանց դիմումը: Տեղական լրատվամիջոցները գրում են՝ ոստիկանները արտաքսման օրդերը ձեռքին հերթապահում են եկեղեցու դռների մոտ, սակայն, չեն կարող ներս մտնել, քանի որ օրենքն արգելում է նրանց աղոթքի ու պատարագի ժամանակ ձերբակալություններ անցկացնել:
Ընտանիքի ամենափոքրը՝15-ամյա Սեյրանը, մեկ ամիս է՝ դպրոց չի գնացել: - «Լինելով եկեղեցում մտածում եմ` ի՞նչ գործ ունեմ այստեղ: Բայց եթե այստեղից դուրս գանք, ամեն պահ կարող են մեզ ձերբակալել», - ասում է նա:
Իրավապահների մուտքը կանխելու և շուրջօրյա ծեսեր կազմակերպելու համար բողոքական փոքրիկ եկեղեցին դիմել է Նիդեռլանդների ու ողջ աշխարհի քրիստոնյաներին:
«Ի՞նչ կաներ Քրիստոսը մեր փոխարեն», «Ո՞վ, եթե ոչ մենք», - Թվիթերում գրել է եկեղեցու առաջնորդ- սպասավորը:
Արձագանքը չի ուշացել. Հաագա են եկել հոգևորականներ Նիդեռլանդների տարբեր շրջաններից, Ֆրանսիայից, Իտալիայից, Իսպանիայից: Ու հիմա նրանք կամավորության սկզբունքով՝ երկու ժամը մեկ փոխարինում են իրար եկեղեցու խորանի մոտ, որպեսզի պատարագը ոչ մի վայրկյան չդադարի:
«Շատ հուզիչ է տեսնել՝ ինչ են անում մեզ համար այս օտար մարդիկ: Ու շատ հաճելի է զգալ, թե որքան մարդ է մեզ աջակցում: Գիշերը նույնպես պատարագ ու ծես են մատուցում: Երբ չեմ կարողանում քնել, իջնում եմ ներքև, որ նրանց աղոթքները լսեմ», - ասում է Սերյրանը:
Ընտանիքի հայրը՝ Սասունը, կնոջ և երեք երեխաների հետ Նիդեռլանդներ է տեղափոխվել ինը տարի առաջ՝ մարտի 1-ի արյունալի դեպքերից հետո: Պնդում է, թե այդ տարիներին Հայաստանում հետապնդման է ենթարկվել իր քաղաքական հայացքների համար:
Նիդեռլանդների իշխանությունը փաստարկում է՝ Հայաստանը հիմա անվտանգ երկիր է, ընտանիքը կարող է անարգել հայրենիք վերադառնալ: 15-ամյա Սեյրանը, սակայն, որ ծննդավայր Հայաստանից գրեթե ոչինչ չի հիշում, խոստովանում է՝ Նիդեռլանդները դարձել է իր երկրորդ հայրենիքը, որից դուրս կյանքը դժվար է պատկերացնում:
«Նրանց ապաստան տալը ծանր, բայց՝ ճիշտ որոշում էր», - իր հերթին փաստում է բողոքական եկեղեցու առաջնորդ Թեո Հեթթեման: - «Մենք դժվարին երկընտրանքի առաջ էինք: Մի կողմից՝ հարգանքն է մարդու արժանապատվության ու քրիստոնեական արժեքների հանդեպ, մյուս կողմից՝ կառավարության որոշումը: Ի վերջո, սակայն, ես մեր եկեղեցու հետևորդներին ասացի՝ պետք է բացենք դռները այս ընտանիքի առջև, որպեսզի հավատարիմ մնանք եկեղեցու մարդասիրության ու հյուրընկալության սկզբունքին», - հավելում է նա:
Կառավարությանը դեմ գնալով մարդկանց օգնելու՝ եկեղեցու այդ որոշումը հարյուրավոր մարդկանց է համախմբել: Հաագայից հեռու և մոտիկ քաղաքներից տասնյակ ընտանիքներ ամեն օր օգնություն են ուղարկում Թամրազյաններին՝ սնունդ, խաղալիքներ, ծաղիկներ ու ջերմ խոսքեր: Տեղում էլ մոտակա թաղամասերի կամավորներն են եկեղեցու սպասավորների հետ շուրջօրյա հերթապահություն անցկացնում:
«Քրիստոնյա համայնքը բառացիորեն մի տուն է կառուցել Թամրազյանների համար, որ հիմնված է աղոթքի ու հավատքի վրա», - գրել է բողոքական հոգևորականներից մեկը Թվիթերում՝ հավելելով՝ օգնության նամակներ ու աջակցության զանգեր են ստանում ողջ աշխարհից:
Ամենասպասված զանգը, սակայն, դեռ չի հնչել:
«Մենք ամեն օր ակնկալում ենք լսել կառավարության արձագանքը», - խոստովանում է ընտանիքի ամենափոքրը: - «Թվում է, թե բանտում ենք նստած ու սպասում ենք դատավճռին, որպեսզի ազատություն ստանանք: Խոսքը եկեղեցու մասին չէ, այլ՝ պետության որոշման: Չգիտեմ՝ այս ակցիան որքան կշարունակվի, ու լավ է, որ չիմանամ: Պատկերացրեք՝ եթե ասեն, որ դեռ ամիսներ պիտի մնանք այստեղ: Այդպես օրերն ավելի դժվար կանցնեն»:
Ապագայի վերաբերյալ կանխատեսումներ չի անում նաև բողոքական եկեղեցու առաջնորդը. այստեղ դեռ չեն որոշել անգամ՝ ինչպես են դիմավորելու Սուրբ Ծնունդը:
«Քրիստոնյաների ու մեր եկեղեցու համար այդ տոնը կարևորագույն նշանակություն ունի: Փրկիչը ծնվեց սովորական ախոռում, և նրան դրեցին խոտով լի մսուրի մեջ, քանի որ նա այլ տեղ չէր կարող գնալ: Սա մեր ժամանակներին բնորոշ ու իրական՝ փախստականների մասին պատմություն է, և այս համեմատությունը հրաշալիորեն ստիպում է մեզ մտածել՝ ինչ պիտի մենք անենք նման դեպքերում: Մենք՝ որպես եկեղեցի, որոշեցինք փախստականներին պատսպարել», - ասում է Թեո Հեթթեման:
Վերջին տարիներին՝ հատկապես աջ ծայրահեղականների իշխանության գալուց հետո, Նիդեռլանդների կառավարությունը հաճախ է քննադատության թիրախում հայտնվում փախստականների հանդեպ իր կոշտ քաղաքականության համար:
Ամիսներ առաջ մեծ աղմուկ էր բարձրացրել հայազգի Լիլիի ու Հովիկի պատմությունը, որոնց դեպքում ևս դատարանը արտաքսման որոշում էր կայացրել: Լրատվամիջոցների ու իրավապաշտպանների շարունակական քննադատությունից հետո, սակայն, պաշտոնյաները ստիպված էին վերանայել վտարման որոշումն ու օրինական բնակության իրավունք տալ ոչ միայն երեխաներին, այլև՝ նրանց մորը:

среда, 28 ноября 2018 г.

ՀՀ դեսպան Բալայանը հավատարմագրերն է հանձնել Նիդերլանդների թագավորին






ՀԱԱԳԱ 28 նոյեմբերի:- Այսօր առավոտյան Նիդերլանդների Թագավոր Վիլլեմ Ալեքսանդրին հավատարմագրերն է հանձնել Հայաստանի Հանրապետության դեսպան Տիգրան Բալայանը,-այդ մասին հայտնում է թագավորական տան կայքն ու նիդերլանդական լրատվամիջոցները: Այնուհետև ըստ հերթականության իրենց հավատարմագրերն են հանձնել Լիբիայի  դեսպան Զ. Է. Մարայ Ահմադա Ավադ Արհիմը եւ Սուդանի Հանրապետության դեսպան Զ.Ե. Պարոն Քամալ Բաշիր Ահմեդ Մոհամեդ Խաիրը:
Նորդայնդը պալատի մուտքի մոտ յուրաքանչյուր դեսպանի ժամանման պահին թագավորական նվագախումբը կատարել է երկրների օրհներգերը, պատվո շրջայցից հետո նրանց ընդունելության է արժանացրել թագավորը, որտեղ էլ նրան են հանձնվել հավատարմագրերը: Այդ պահից դեսպանները պաշտոնապես կարող են աշխատել Նիդերլանդներում և կատարել իրենց լիազորությունները:
Հատուկ արարողակարգին, ինչպես իր ֆեյսբուքյան էջում նշել է Հայաստանի Հանրապետության դեսպանը, նա կրել է բացառապես Հայաստանում կարված ու արտադրված հագուստ և կոշիկ։ Պաշտոնական լիազորություններն անմիջապես ստանձնելուց հետո Տիգրան Բալայանը նույն օրը` կեսօրին, ընդունելություն էր կազմակերպել իրեն շնորհավորելու եկած հոլանդահայ կազմակերպությունների ու կառույցների ներկայացուցիչներին: Հայ համայնքի անդամները ջերմորեն շնորհավորեցին դեսպանին պաշտոնական լիազորություններն ստանձնելու կապակցությամբ` մաղթելով նրան հաջողություններ : Իր հերթին դեսպանը շնորհակալություն հայտնեց շնորհավորանքների համար , կարևորելով Հայաստան-սփյուռք համագործակցությունը ու այդ շրջանակներում իրականացվող ծրագրերի մասնակցության ապահովումը,Նիդերլանդների հետ մշակութային, բիզնես և այլ տեսակի կապերի ընդլայնումը: Դեսպան Բալայանը նաև հաջողություն մաղթեց բոլորին` իրենց գործունեության ասպարեզում, հորդորեց պահպանել ազգային միասնականության հզոր ու անխախտ ոգին և զորակցությունը միմյանց միջև:
Հանդիպումն օգտակար էր նաև նրանով, որ երկրի տարբեր կողմերից եկած հայ համայնքի ու կառույցի ղեկավարներն անկաշկանդ ու ջերմ մթնոլորտում դեսպանին և հյուպատոսին շնորհավորելուց զատ, հնարավորություն ունեցան հաղորդակցվելու միմյանց, լուսանկարվելու, ականջալուր լինելու մեկը մյուսի ծրագրերի ու կատարած գործերին
.
«Նիդերլանդական օրագիր»
Լուսանկարները Kim Vermaat Photography-ի և Hay Azian -ի


Օրվա մյուս լուսանկարները հասանելի են ֆեյսբուքյան էջում













понедельник, 26 ноября 2018 г.

«Սփյուռքի նախարարության աջակցությամբ կազմակերպված դասընթացները՝ կանաչ լույս սփյուռքահայ ուսուցիչների համար». Թամարա Թովմասյան

ՀՀ ԿԳՆ կրթության ազգային ինստիտուտիհայագիտական  և  սոցիալմշակութայինառարկաների բաժնի մասնագետներԹամարա Թովմասյանն ու Արման Մալոյանը սեպտեմբերի 20-ից մինչև հոկտեմբերի 20-ը ՀՀ սփյուռքի նախարարության կողմից գործուղվել էին Նիդերլանդների Ալմելոյի հայկական Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցու հովանու ներքո գործող «ՍուրբՄեսրոպ Մաշտոց» և Ամստերդամի Սուրբ հոգի եկեղեցու «Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի» կիրակնօրյա դպրոցներ՝ ուսուցիչների համար վերապատրաստման դասընթացներ անցկացնելու:
Վերապատրաստման և մշտադիտարկման արդյունքները «Հայերն այսօր»-ը ամփոփել է Թամարա Թովմասյանի հետ:

– Տիկի՛ն Թովմասյան, ի՞նչ տպավորություններով եք վերադարձել Ալմելոյի և Ամստերդամի հայկական համայնքներից: Վերապատրաստման դասընթացները ծառայեցի±ն իրենց բուն նպատակին:
-Նշեմ, որ ես հայոց լեզվի և գրականության վերապատրաստումներ էի անցկացնում ուսուցիչների, իսկ Արման Մալոյանը հայոց պատմության և հայոց եկեղեցու պատմության՝ դասախոսություններ էր կարդում ինչպես ուսուցիչների, այնպես էլ համայնքի անդամների համար: Ընտրվել էին  այն առարկաները, որոնք  սփյուռքի հայկական  մեկօրյա դպրոցներում են դասավանդվում՝ հայերեն և հայրենագիտություն, ինչպես նաև հայոց եկեղեցու պատմություն, որոնք նպաստում են ազգային ինքնության պահպանմանը:
Մեկ ամիս տևած դասընթացները՝ արդյունավետ էին, քանի որ իրականացվեցին այն ակնկալիքները, ինչը նախատեսված էր մեր կողմից նախօրոք կազմված ծրագրով; Շատ հետաքրքիր, միաժամանակ պարտավորեցնող էր աշխատանքը, քանի որ գործ ունեինք սփյուռքի ուսուցիչների հետ: Թեև դասավանդման ծրագիրը նախապես պատրաստ էր, սակայն տեղում՝ ուսումնական կարիքները գնահատելուց հետո միայն, ամեն ինչ հստակեցրինք և կողմնորոշվեցինք՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի առանձնահատկությունները:
Ես հիմնականում նոր մեթոդաբանությամբ հագեցած վերապատրաստման դասեր էի անցկացնում, որոնք հարստացրին ուսուցիչների գիտելիքները ինչպես մասնագիտական, այնպես էլ մեթոդական առումով: Որպես դիտարկում՝ նշեմ, որ դպրոցներում օրակարգային հարց է մնում դասագրքերի խնդիրը, առարկայական ծրագրերով և նոր մեթոդիկայով ուղղորդված ուսուցումը:
Բայց, այնուամենայնիվ, կարծում եմ՝ անցկացված դասընթացները դասավանդման նոր մեթոդիկայով զինեցին, համախմբեցին և ոգևորեցին ուսուցիչներին, քանի որ նրանք նոր եռանդով ու նվիրվածությամբ սկսեցին աշխատել: Այդ ընթացքում օր օրի ավելանում էին աշակերտների թիվը, ինչը էլ ուրախացնող հանգամանք էր:
– Եվ ի՞նչ պարզվեց մեկամսյա վերապատրաստման արդյունքում:
-Մեկամսյա վերապատրաստման ընթացքում պարզվեց, որ Ալմելոյի  և Ամստերդամի մեկօրյա դպրոցներում ուսուցման և ուսումնառության գործընթացը բարվոք վիճակում էր գտնվում: Ալմելոյի դպրոցում դասավանդում էին 14 ուսուցիչներ, ովքեր  տիրապետում էին ուսուցման ավանդական մեթոդներին,  հմուտ էին իրենց գործում:  Սակայն նոր մեթոդաբանությամբ ինտերակտիվ վերապատրաստման արդյունքում ուսուցիչներն ավելի ակտիվացան, դասերն սկսեցին  վարել հետաքրքիր, սովորողներն ակտիվ էին, փորձում էին  ինքնուրույն սովորել  ու միմյանց սովորեցնել, զարգացան նրանց  սովորելու կարողությունները, հմտությունները և հետաքրքրությունը հայոց լեզվի նկատմամբ:
Ալմելոյի դպրոցում գործում էր տարիքային 5 և մեկական հոլանդախոս փոքրերի ու մեծահասակների խումբ՝ 112 սովորող, որոնք ուզում էին հայերեն գրել և կարդալ սովորել, չնայած նրանցից շատերի  ծնողները հայերենին ընդհանրապես չէին տիրապետում:
Այդ ընթացքում մեր կողմից կատարվել են դասալսումներ, քննարկումներ, խորհրդատվություններ, անց­կացվել են բաց դասեր՝ արդի մեթոդների գործնական կիրառմամբ:
– Ալմելոյում և Ամստերդամում ի՞նչ խմբերի հետ էիք աշխատում:
– Ալմելոյի դպրոցն ուներ աշակերտների հինգ տարիքային խումբ, որոնցում սովորում էին և՛ արևելահայեր, և՛ արևմտահայեր: Քանի որ խմբերում առկա էին գրական երկու լեզվով խոսող սաներ, ուստի միևնույն դասին պարտադիր երկու ուսուցիչ էր աշխատում նրանց հետ՝ արևելահայերենին և արևմտահայերենին տիրապետող ուսուցիչները: Այդ մոտեցումը շատ օգտակար էր: Հայերենի երկու ճյուղին տիրապետող մասնագետները համախոհ էին, այս առումով որևէ դժգոհություն չնկատեցի: Ունեին նաև հոլանդախոս մեծահասակների և փոքրերի ևս մեկական խումբ, որոնք նոր էին ուսումնասիրում հայերենը:
Վերապատրաստումները հագեցված էին մեթոդական նորարարական գործընթացներին համահունչ դասերով, քննարկումներով, որի արդյունքում գործնականի ու տեսականի հետաքրքիր համադրությամբ գոհացուցիչ արդյունք ունեցանք:
Դպրոցի տնօրեն Սվետլանա Անդրեսյանը, քաղաքի հայ համայնքի նախագահ Օնիկ Գելեջին և եկեղեցու երիտասարդ ու հայրենասեր քահանա տեր Մաշտոցը հոգացել էին մեր՝ այնտեղ գտնվելու և դասերն արդյունավետ կազմակերպելու բոլոր կարիքները:
Վերապատրաստման դասընթացներին մասնակցել են նաև համայնքի տարբեր անդամներ, և այն ուսուցիչները, ովքեր նախկինում աշխատել էին դպրոցում: Մեծահասակների խմբում ընդգրկված էին մինչև 60 տարեկան համայնքի անդամներ: Այս խումբը արդեն նախորդ ուստարում  սովորել էր գրել-կարդալ, և կրկին եկել էին դասերի՝ ավելի խոր գիտելիքներ ստանալու: Նրանց խմբի հետ մեր կողմից իրականացվեցին հայագիտական դասախոսություններ  և այլ  նպատակաուղղված աշխատանքներ:
Ի դեպ, բոլոր ուսուցիչները մեծ սիրով էին մասնակցում դասերին: Մենք զարմացած էինք նրանց հայրենասիրական մղումներից, քանի որ նրանք իրենց աշխատանքից դուրս, երբեմն՝ ուրիշ քաղաքներից, գալիս էին դպրոց և աշխատում էին անվճար:
Մեկ օր էլ աշխատեցի  Ալմելոյի հայկական դպրոցի աշակերտների համար: Նկատեցի, որ նրանք հայերեն սովորում են միայն դպրոցում: Ցավալի է, որ ընտանիքում ծնողները ո´չ միշտ են օգնում իրենց երեխաներին՝ ամրապնդել այն, ինչ սովորել են դպրոցում (պատճառը կամ հայերեն չիմանալն էր, կամ զբաղվածությունը): Վերջինս էլ պատճառ է դառնում, որ նրանք կամաց-կամաց հեռանան իրենց արմատներից: Կարծում եմ՝ ծնողներն այս հարցում պետք է սրտացավ լինեն: Առհասարակ, մեր ուշադրության կենտրոնում հոլանդերեն խոսող այն երեխաներն էին, որոնք թեև ծնվել էին Հոլանդիայում, սակայն որոշել էին հայերեն գրել և կարդալ սովորել՝ արմատներին վերադառնալու նպատակով:
Իսկ Ամստերդամի «Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի» դպրոցում շենքային պայմանները լավ էին, սակայն համապատասպան ծրագրերի ու դասագրքերի խնդիր կար, որը կարծում եմ՝ ժամանակի ընթացքում լուծում կստանա:
Դպրոցի տնօրեն Վահան Ավագյանը բազմաթիվ մտահղացումներ ուներ, որոնց լուծումը քայլ առ քայլ իրականացնում էր՝ օգտագործելով տեղի հայ համայնքի բարեհաճությունից:
Մի քանի խմբում դասալսումներ կատարեցինք, քննարկումներ և մեթոդական օգնություն տվեցինք, ապա ուսուցիչների համար մեկօրյա վերապատրաստում  և դասախոսություն անցկացնելուց հետո, կրկին վերադարձանք Ալմելո:
– Բացի վերապատրաստման դասընթացներիցայլ նախաձեռնություններով հանդես եկա՞ք:
 Մեր, դպրոցի տնօրենի և ուսուցիչների ջանքերով Ալմելոյում կազմակերպվեց երկու միջոցառում՝  նվիրված ֆրանսահայ աշխարհահռչակ շանսոնյե Շառլ Ազնավուրի հիշատակին և Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակին: Այս միջոցառումների կազմակերպման գործում Արման Մալոյանն էր հատկապես ծանրաբեռնված:
Պետք է ասել, որ անուրանալի է Ալմելոյի հայկական եկեղեցու հոգևորականների տեր Մաշտոցի, տեր Արմենի ջանքերը՝ համայնքային կյանքը ծաղկուն պահելու և տեղի հայերին եկեղեցու շուրջ համախմբելու  ուղղությամբ:
Իսկ հայ երեխաներին հայեցի կրթություն և դաստիարակություն տալու գործում մեծ դերակատարում ունեն դպրոցի տնօրեն Սվետլանա Անդրեսյանը և ուսուցիչները, ովքեր այնքա՜ն մեծ  նվիրումով ու հոգատարությամբ էին  աշխատում, որ գնահատանքի են արժանի:
–Տիկի՛ն Թովմասյանհամագործակցության հետագա զարգացում սպասվու՞մ էքննարկումներ
եղե՞լ են այս ուղղությամբ:
– Այո՛: Ալմելոյի համայնքի նախագահ Օնիկ Գելեջիի հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերեցինք` երկու տարին մեկ այդպիսի վերապատրաստման դասընթացներ կազմակերպելու ուղղությամբ: Միգուցե այդ ժամանակ դպրոցի շենքն  արդեն կառուցված կլինի, (այսօր դասերն անցկացնում են եկեղեցում), և մենք կկարողանանք նոր, ավելի հարմարավետ պայմաններում հանդիպումներ կազմակերպել և զինել ուսուցիչներին նորվի դասավանդման կարողություններով և հմտություններով:
Ամփոփելով՝ ասեմ, որ առաջիկա վերապատրաստումների ընթացքում սփյուռքի և ԿԳ նախարարությունների նպատակը պետք է լինի ավելի շատ գործիմաց և արհեստավարժ մասնագետներ գործուղել, տեղերում գնահատել կարիքը և համապատասխան առաջարկների հիման վրա լուծումներ տալ օրեցօր արմատներից հեռացող մեր հայրենակիցներին հայեցի կրթելու ու դաստիարակելու գործում:
Զրուցեց Գևորգ  Չիչյանը

воскресенье, 25 ноября 2018 г.

«Նիդերլանդներում նշվեց ՀՄԸՄ հիմնադրման 100-ամյակը».






Նոյեմբերի 24-ին Նիդերլանդներում ՀՀ դեսպան Տիգրան Բալայանը այցելեց Ալմելո քաղաք, ուր ներկա գտնվեց Հայ մարմնակրթական ընդհանուր միության հիմնադրման 100-ամյակին նվիրված հանդիսությանը և դրան նվիրված մարզական մրցումներին։
Ալմելոյում կայացած հանդիսությանը մասնակցում էին Ալմելոյի, Ամստերդամի, Ալքմարի, Առնհեմի, հայ համայնքային կազմակերպությունների ներկայացուցիչները, Նիդերլանդների Հայ բարեգործական ընդհանուր միության, «Կիլիկիա», «Նոր Կյանք», «Երևան» միությունների մարզական խմբերը։
Արարողությունը տեերունական աղոթքով բացեց Ալմելոյի Սուրբ հոգի եկեղեցու հոգևոր հովիվ Տեր Մաշտոց քահանա Բարսեղյանը, ապա ներկաներին ողջունեց ՀՄԸՄ Նիդերլանդների կառույցի ատենապետ Մինաս Արսենյանը։
Ելույթ ունենալով հանդիսությանը դեսպան Բալայանը շնորհավորեց ներկաներին ՀՄԸՄ մեկդարյա հոբելյանի կապակցությամբ՝ նշելով, որ աշխարհով մեկ սփռված համահայկական կառույցը հաջողել է ի կատար ածել Հոմենթմենի կարգախոսը և իրակացնել իր հիմնադիր հայրերի երազանքը՝ այն է պահպանել հայկական ոգին և այդ արժեքներով կրթել ու դաստիարակել հայ երիտասարդների բազմաթիվ սերունդներ։ ՀՀ դեսպանը հաջողություն մաղթեց սկաուտական շարժմանը, և վերահաստատեց դեսպանության աջակցությունը ՀՄԸՄ նախաձեռնություններին։
Հանդիսության շրջանակներում տեղի ունեցավ նոր սկաուտների երդման արարողություն և 100-ամյակին նվիրված հանդիսավոր քայլերթ։






Պատմության մեջ առաջին անգամ հայ առաքելական եկեղեցին Վատիկանի մշտական դիտորդ է ուղարկում

Հայ առաքելական եկեղեցին Հռոմում ստանձնում է մշտական ներկայացուցչություն:Պատմության մեջ առաջին անգամ հայ առաքելական եկեղեցին Վատիկանի մշտական դիտորդ է ուղարկում: Նախաձեռնությունը հաստատում է Հայ առաքելական եկեղեցու եւ Վատիկանի միջեւ ուժեղ մերձեցումը: Արքեպիսկոպոս Խաժակ Բարսամյանը հինգշաբթի օրը հայտարարել է, որ Վատիկանում կներկայացնի իր եկեղեցին որպես դիտորդ: Դա պետք է նաեւ ամրապնդի Հայ Առաքելական եւ Կաթոլիկ եկեղեցու երկխոսությունը:
Այդ մասին հայտնում է kerknet.be կայքը:


Armeens Apostolische Kerk krijgt vaste vertegenwoordiging in Rome
De Armeens Apostolische katholikos Karekin II van Cilicië, die dit jaar al 2 keer bij de paus werd ontvangen, versterkt de dialoog met het Vaticaan.
Voor het eerst in de geschiedenis stuurt de Armeens Apostolische Kerk een permanente waarnemer naar het Vaticaan. Het initiatief bevestigt de sterke toenadering tussen de Armeens-Apostolische Kerk en het Vaticaan.
Aartsbisschop Khajag Barsamian kondigde donderdag aan dat hij als waarnemer zijn kerk zal vertegenwoordigen bij het Vaticaan. Dit moet tevens de dialoog tussen de Armeens Apostolische en de Katholieke Kerk versterken.
Aartsbisschop Khajag Barsamian was tussen 1990 en 2018 primaat van de Armeense Kerk in de VS en is een specialist van de oecumenische dialoog.
De Armeens-Apostolische kerk ontstond na het concilie van Chalcedon in 451. Meest specifiek is dat deze kerk slechts een natuur van God erkent, het miafysitisme. De leer stelt dat in Christus de twee naturen, de goddelijke en de menselijke natuur, zijn samengegaan in één natuur, één godmenselijke natuur, zonder enige scheiding, zonder verwarring en onveranderlijk.
Historisch gezien beschouwen Chalcedonische christenen het miafysitisme in het algemeen vatbaar voor een orthodoxe interpretatie.
Pas in 1996 kwam er opnieuw toenadering met Rome, na een ontmoeting van paus Johannes-Paulus II en de Armeense katholikos Karekin II van Cilicië. Dat betekende het begin van een sterke toenadering en een serie dialoogsessies en gemeenschappelijke verklaring, al blijft de kerk het primaatschap van de paus verwerpen.
De Armeens-Apostolische Kerk telt 6 miljoen gelovigen in binnen- en buitenland. De Armeens-katholieke Kerk telt 200.000 gelovigen. 4,1 procent van de Armeense bevolking noemt zich katholiek, 93 procent behoort tot de Armeens-apostolische staatskerk.
Foto: Aartsbisschop Khajag Barsamian ,achtergrond Vaticaan.