Նիդերլանդական օրագիր-2025 . Նոր հույսերի ու խաղաղության սպասումով
Զարեհ ՍԻՆԱՆՅԱՆ
Սփյուռքի գործերով գլխավոր հանձնակատար
Armeense Stichting Ani և Մաաստրիխտի Սուրբ Կարապետ եկեղեցու ՆՈՐ ՏԱՐՎԱ ուղերձը
Նիդերլանդական օրագիր-2025 . Նոր հույսերի ու խաղաղության սպասումով
Դեկտեմբերի 24-ին ամբողջ աշխարհում միլիոնավոր կաթոլիկ քրիստոնյաներ նախապատրաստվում են տոնել Հիսուս Քրիստոսի աշխարհ գալու օրը, այն սկսվում է երեկոյան ճրագալույցով ։ Բոլոր հետևորդներին շնորհավոր։
ՆԱԵՎ ՆԱՅՄԵԽԵՆԻ ՎԱՆ ԿԻՐԱԿՆՕՐՅԱ ԴՊՐՈՑԻ ՍԱՆԵՐԸ
«Միասին» համահայկական ՀԿ-ն Ամանորի և Սուրբ Ծննդյան տոներին ընդառաջ արդեն երրորդ անգամ Հայաստանում ապրող սոցիալապես անապահով, Արցախյան 44- օրյա պատերազմում զոհված հայորդիների, Արցախից բռնի տեղահանված ընտանիքների երեխաների համար իրականացրեց «Խաղաղ Ամանոր» բարեգործական ծրագիրը:
Այս տարի տոնական միջոցառումն անցկացվեց Լճաշեն գյուղի «Էթիունի» հյուրատանը, որի ժամանակ 40 երեխայի փոխանցվեց նախապես պատրաստած նվերները:
Ծրագրում ներառված էին Լճաշեն և Գագարին բնակավայրերի վերը նշված թիրախային խմբերի երեխաները:
Ի թիվս աշխարհում սփռված հայկական կազմակերպությունների բարեգործությանը մասնակցեց նաև Նիդերլանդների Նայմեխեն քաղաքի ՎԱՆ կիրակնօրյա դպրոցի սաները
«Ուրախ ենք, որ շարունակվում է «ՄՀՀ» միության կողմից փոքրիկ ներդրումը» Հայաստանի Հանրապետության տարբեր գործընկերների ծրագրերին։ Այս անգամ Միասին հկ֊ի օգնությամբ Խաղաղ ամանոր նվիրեցինք Գեղարքունիքի մարզի Լճաշեն գյուղի որոշ երեխաներին։ Մենք «փոքր» ենք՝ շատ մեծ սրտով։»-Գրում են նրանք:
Ձեզ ենք ներկայացնում աշխարհի տարբեր անկյուններում գտնվող երեխաների ուղերձներն իրենց հասակակիցներին:
Հայաստանի Հանրային Ռադիո յի Լևոն Սարդարյանի հեղինակային «Առանց տողատակի» հաղորդման հյուրն էր ՀՀ սփյուռքի գործերի գլխավոր հանձնակատար Զարեհ Սինանյանը։
Լևոն Սարդարյանն ու գլխավոր հանձնակատարը զրուցում են Հայաստան-Սփյուռք կապերի, սիրիահայերի հետ կապված իրավիճակի, Հանձնակատարի գրասենյակի ձեռնարկած աշխատանքների, եկող տարվա ակնկալիքների մասին։
ՏԱՐԵՄՈՒՏՅԱՆ ԷԿՐԱՆ` ՊՈՒՏԻՆԻ движуха-ն
Թղթակցի ու Պուտինի միջև խոսակցություն (Իրականում Պուտինն այս խոսքերն ասել է);
-Պարոն նախագահ, թվում է Դուք չեք հասել հատուկ զինվորական օպերացիայի իրականացման նպատակին և Ռուսաստանը հայտնվել է թույլ դիրքերում:
-Ինչ հիմարություն, նպատակակետին պրակտիկորեն հասել ենք, Ռուսաստանն ուժեղ է, քան երբևէ:
-Դուք տեղյակ ե՞ք, որ սևծովյան նավատորմը գրեթե ոչնչացված է, հայտնվել է հատակում ինչպես ձեր տնտեսությունը:
-Բայց տես, մեզ Արեշնիկ ունենք:
-ՆԱՏO-ի տարածքները մեծացել են, իսկ Կուրսկի մարզի մի մասն էլ գրավված է:
-Արեշնիկ
-Ձեր զորքերը դուրս են բերվում Ղարաբաղից ու Սիրիայից, իսկ Ռուսաստանի հեղինակությունը ցեխին է հավասարվել:
-Աաաա՜րեշնիկ
-Բանակի կորուստները հարյուրհազարների է հասնում, մերժված վիճակում եք` կախված Չինաստանից:
-Արեշնի՜կ
-Դեհ ինչ, պատասխանեք մեր վերջին հարցին: Ո՞րն էր այս հանցագործ պատերազմի պատճառը
-ՈՒղղակի սկսել էինք ձանձրանալ, լճացում, ուզեցինք շարժուձև (движуха) անել: Հենց սկսվի դա ամեն ինչ կսուլի ներքևում, վայրկյաններ, պարկուճներ, սարսափ, բայց սարսափելին` սարսափը չէ, պարզապես движуха (շարժուձև) է
(Երրորդ կողմից ձայն)
- Ապուշ (долбоёб)
(Նույն օրը երեկոյան հայտնի դարձավ , որ Ռուսաստանը հրթիռներով խփել է Կիևին ու Խերսոնին-ծանոթ. Նիդ օրագիր)
ՄԵՐ ՆԱԽԿԻՆ ՀՐԱՊԱՐԱԿՈՒՄՆԵՐԻՑ:Այս տեսաերիզը դիտել է 2մլն 300 հազ. մարդ
Բանգլադեշի Դաքքա քաղաքի Սուրբ Հարություն հայկական եկեղեցին ( the Armenian Church of the Holy Resurrection in Dhaka)
Գտնվում է Դաքքա քաղաքի հին հատվածի Արմանիտոլա շրջանում։
Ներկայումս եկեղեցին փակ է, ներս մտնելու համար անհրաժեշտ է թույլտվություն։ Բանգլադեշի կառավարությունը եկեղեցին ներառել է ճարտարապետական հուշարձանների ցանկում։
Այն կառուցված է 1781 թվականին հայկական փողոցում, գերեզմանատանը կից գտնվող փայտե ժամատան տեղում։ Այն օծել է Եփրեմ եպիսկոպոսը, ով հետագայում դարձավ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Եփրեմ Ա Ձորագեղցի։ Հայերն այստեղ են եկել 17-18 -րդ դարերում և հիմնականում զբաղվել են առևտրով։ Շնորհիվ առևտրի ոլորտում հայերի հաջողությունների, որոնք բարելավում էին պետության տնտեսական վիճակը, Մեծ Մոնղոլների կայսրության ղեկավար Ագբար I Մեծը հայերին թույլ է տվել ազատորեն դավանել իրենց կրոնը։ Տաճարի կառուցման համար գումար է հավաքել Բենգալիայի ամբողջ հայկական համայնքը։ Եկեղեցին կառուցվել է Դաքքայի աժխույժ հայաբնակ շրջաններից մեկում՝ Արմատիոլում։ Դաքայում հայեր այլևս չկան, եկեղեցին չունի մշտական վանահայր և այդ պատճառով ժամերգություններ անցկացնելու համար տարին երկու անգամ Ավստրալիայից այստեղ է գալիս հայոց արքեպիսկոպոսը։
Եկեղեցուն հետևող միակ հայը՝ Մարտինը, (Մայքլ Ջոզեֆ Մարտին) ծնվել է 1930-ին՝ Բիրմայում եւ Դաքքա էր գնացել 1942-ին։ 1980-ականներից նա խնամում էր եկեղեցին եւ նրա հարեւանությամբ գտնվող գերեզմանատունը, ուր թաղված են մոտ 400 հայեր։ Ցավոք վերջինս էլ մահացավ 2020թվականին: Եկեղեցին ունի 750 ոտնաչափ (230 մ) երկարություն, միջացքն ունի 14 ոնտաչափ լայնություն, 4 դուռ, 27 պատուհան։ Եկեղեցում կա պարուրաձև սանդուղք, ժամացույցե աշտարակ, որի ձայնը լսվել է 4 մղոն հեռավորության վրա և մարդիկ իրենց ժամացույցները ուղղում են ըստ այդ ժամի։ 1897 թվականին եկեղեցին տուժվել է երկրաշարժից։
Դաքքա այցելության ժամանակ Մայր Թերեզան գիշերել է այս եկեղեցում։
Տեսաերիզ` Հարություն Հակոբյանի
https://www.nidoragir.com/2024/12/blog-post_24.html
https://niderlandakan.livejournal.com/622776.html
Բանգլադեշի Դաքքա քաղաքի Սուրբ Հարություն հայկական եկեղեցին ( the Armenian Church of the Holy Resurrection in Dhaka) գտնվում է Դաքքա քաղաքի հին հատվածի Արմանիտոլա շրջանում։
Ներկայումս եկեղեցին փակ է, ներս մտնելու համար անհրաժեշտ է թույլտվություն։ Բանգլադեշի կառավարությունը եկեղեցին ներառել է ճարտարապետական հուշարձանների ցանկում։
Այն կառուցված է 1781 թվականին հայկական փողոցում, գերեզմանատանը կից գտնվող փայտե ժամատան տեղում։ Այն օծել է Եփրեմ եպիսկոպոսը, ով հետագայում դարձավ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Եփրեմ Ա Ձորագեղցի։ Հայերն այստեղ են եկել 17-18 -րդ դարերում և հիմնականում զբաղվել են առևտրով։ Շնորհիվ առևտրի ոլորտում հայերի հաջողությունների, որոնք բարելավում էին պետության տնտեսական վիճակը, Մեծ Մոնղոլների կայսրության ղեկավար Ագբար I Մեծը հայերին թույլ է տվել ազատորեն դավանել իրենց կրոնը։ Տաճարի կառուցման համար գումար է հավաքել Բենգալիայի ամբողջ հայկական համայնքը։ Եկեղեցին կառուցվել է Դաքքայի աժխույժ հայաբնակ շրջաններից մեկում՝ Արմատիոլում։ Դաքայում հայեր այլևս չկան, եկեղեցին չունի մշտական վանահայր և այդ պատճառով ժամերգություններ անցկացնելու համար տարին երկու անգամ Ավստրալիայից այստեղ է գալիս հայոց արքեպիսկոպոսը։
Եկեղեցուն հետևող միակ հայը՝ Մարտինը, (Մայքլ Ջոզեֆ Մարտին) ծնվել է 1930-ին՝ Բիրմայում եւ Դաքքա էր գնացել 1942-ին։ 1980-ականներից նա խնամում էր եկեղեցին եւ նրա հարեւանությամբ գտնվող գերեզմանատունը, ուր թաղված են մոտ 400 հայեր։ Ցավոք վերջինս էլ մահացավ 2020թվականին: Եկեղեցին ունի 750 ոտնաչափ (230 մ) երկարություն, միջացքն ունի 14 ոնտաչափ լայնություն, 4 դուռ, 27 պատուհան։ Եկեղեցում կա պարուրաձև սանդուղք, ժամացույցե աշտարակ, որի ձայնը լսվել է 4 մղոն հեռավորության վրա և մարդիկ իրենց ժամացույցները ուղղում են ըստ այդ ժամի։ 1897 թվականին եկեղեցին տուժվել է երկրաշարժից։
Դաքքա այցելության ժամանակ Մայր Թերեզան գիշերել է այս եկեղեցում։
Տեսաերիզ` Հարություն Հակոբյանի
ՄԱՆՎԵԼ ԱԴԱՄԻ ՄԻԿՈՅԱՆ
Ծնվել է 1961թ. նոյեմբերի 5-ին, Վրաստանի Մառնեուլի շրջանի Խոժոռնի գյուղում: Բարձրագույն կրթություն է ստացել Երևանում:
1983-ից ապրում է Վանաձորում: Աշխատել է քաղաքային «Կայծ», «Վերածնունդ», ապա մարզային «Լոռու մարզ» թերթերի խմբագրություններում: 1998-ից «Լոռու մարզի» գլխավոր խմբագիրն է, 1991-ից՝ «Ազգ» թերթի սեփական թղթակիցը Վանաձորում: 1997թ.-ից խմբագրում է ՀԳՄ Լոռու մարզային բաժանմունքի «Երկունք» պարբերաթերթը։ Հանրապետական գրական մամուլում տպագրվում է 1982-ից («Գարուն», «Նորք», «Գրական թերթ», «Նարցիս» և այլն): Հեղինակ է բանաստեղծությունների «Շարունակվող մղձավանջ» (Երևան, «Նաիրի» 1991 թ.) և «Անդրադարձներ» (Երևան, «Վան Արյան», 2001 թ.) «Որտե՞ղ են երաժիշտները» (Երևան, «Վան Արյան», 2011թ.), «Անդունդի եզրով քայլողը» («Տիր» հրատարակչություն, 2014 թ.), «Հիշողության միջանցքներում» (ռուսերեն, Երևան, ՀԳՄ հրատարակչություն, 2015 թ.), «Ստվերներից անդին» (Երևան, «Վան Արյան», 2017 թ.) և «Լռության խոնավ աչքերը» (Երևան, «Էդիթ Պրինտ», 2021թ.) գրքերի։
Հայաստանի ժուռնալիստների (1994-ից) և գրողների (2002-ից) միությունների անդամ է, 2013-ից Հայաստանի գրողների միության վարչության անդամ է, 2018-ից՝ նախագահության անդամ: 1987թ. Մ. Միկոյանն արժանացել է Հայաստանի գրողների միության Սիմոն Սիմոնյանի անվան մրցանակին՝ այդ տարիներին տպագրած բանաստեղծական շարքերի և «Երկունք» թերթը բարձր մակարդակով հրատարակելու համար։
2006թ. դեկտեմբերին ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության Լեզվի պետական տեսչության հայտարարած «Անաղարտ մամուլ-2006» մրցանակաբաշխությունում «Լոռու մարզ» թերթն արժանացել է պատվոգրի՝ լավագույն մարզային թերթ ճանաչվելու կապակցությամբ։ 2006թ. դեկտեմբերին, ԵԱՀԿ երևանյան գրասենյակի և Հայաստանի գրողների միության հայտարարած՝ կոռուպցիայի դեմ գրված գրական-գեղարվեստական ստեղծագործությունների մրցույթում նրա «Դիետիկ ագռավներ» գործն արժանացել է լավագույն բանաստեղծության համար սահմանված մրցանակին: 2009թ. հունիսին ընտրվել է Հայաստանի գրողների միության Լոռու մարզային բաժանմունքի նախագահ։ 2009թ. հոկտեմբերին Մ.Միկոյանն արժանացել է Հայաստանի ժուռնալիստների միության «Ազդարար» ամենամյա մրցանակին։ 2011թ. սեպտեմբերին Հայաստանի Հանրապետության անկախության 20-ամյակի առթիվ և աշխատանքային գործունեության ընթացքում ունեցած նշանակալի ավանդի համար պարգևատրվել է ՀՀ վարչապետի շնորհակալագրով։
2011թ. նոյեմբերին հայ գրականության ոլորտում ունեցած ծանրակշիռ ներդրման և ծննդյան 50-ամյակի առթիվ արժանացել է ՀՀ մշակույթի նախարարության պատվոգրի, իսկ հայ ժամանակակից լրագրության ասպարեզում ներդրած ավանդի համար՝ Հայաստանի ժուռնալիստների միության «Հավատարիմ մասնագիտությանը» ոսկե մեդալին։ 2012թ. դեկտեմբերին Լոռու մարզի գրական կյանքի զարգացման և հայ գրականության մեջ ունեցած վաստակի համար արժանացել է ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալի։
2015-ին «Անդունդի եզրով քայլողը» գիրքն արժանացել է ՀԳՄ Ավետիք Իսահակյանի անվան ամենամյա մրցանակի: Նույն թվականին Մ. Միկոյանն արժանացել է «Նարցիս» գրական-գեղարվեստական հանդեսի մրցանակին: 2018-ին «Ստվերներից անդին» ժողովածուն արաժանացել է «Վահան Թեքեյան» գրական մրցանակի: 2021-ին արժանացել է ՀԳՄ «Գրական վաստակի համար» մեդալի, նույն տարում նա արժանացել է «Լոռվա ասպետ» պատվո նշանի։
Մ. Միկոյանի ստեղծագործությունները թարգմանաբար տպագրվել են ռուսերեն, ուկրաիներեն, լեհերեն, անգլերեն, գերմաներեն և պարսկերեն լեզուներով: