Զատիկին հաջորդող Մեռելոցի օրը՝ երբ հայ ժողովուրդը հիշում է իր հանգուցյալներին, այս վայրը դառնում է ոչ միայն հիշողության, այլ նաև ներքին խոստովանության և հոգևոր վերածննդի խորհրդանիշ։ Այստեղ կանգնելով՝ զգում ես, որ վիշտը միայն ցավ չէ․ այն նաև հիշելու, արժևորելու և շարունակելու ուժ է տալիս։
Այս հուշարձանը պարզապես քար չէ։ Այն լուռ աղոթք է՝ ուղղված անցյալին, ներկային և ապագային։ Այն հարգանքի տուրք է ոչ միայն ցեղասպանության զոհերին, այլ նաև Ֆրանսիայի համար կյանքը զոհած հայ մարտիկներին և աշխարհի բոլոր անմեղ զոհերին։
Ծովի մեղմ շշուկների և լռության խորքում մարդ սկսում է ավելի հստակ զգալ մի պարզ ճշմարտություն՝ խաղաղությունը անգնահատելի է։
Այս օրերին, երբ ապրիլը կրկին բերում է Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակի օր-ի ծանր հիշողությունը, Մեռելոցի խորհուրդը միաձուլվում է ազգային ցավի հետ։ Բայց այդ ցավի մեջ կա նաև լույսի փնտրտուք։
Մենք չենք մոռանում մեր կորցրածներին։ Մենք նրանց կրում ենք մեր սրտերում՝ որպես ապրող հիշողություն։
Այսօր աղոթքը միայն անցյալին չէ ուղղված։ Այն նաև ներկայի և ապագայի համար է՝
խաղաղություն այն երկրներին, որտեղ պատերազմ կա,
խաղաղություն այն ընտանիքներին, որտեղ ցավ է ապրում,
խաղաղություն հոգնած սրտերին,
խաղաղություն մարդկային հարաբերություններին։
Թող հիշողությունը մեզ դարձնի ավելի մեղմ։
Թող վիշտը մեզ պահի մարդկային։
Եվ թող խաղաղությունը լինի ավելի զորավոր, քան ատելությունը։
Սեն-Տրոպեից՝ լուռ աղոթքով բոլոր հանգուցյալների համար և հույսով՝ աշխարհի խաղաղության համար`
Karinè Klyan
(Նիդ.օրագրի համար)
Նիդերլանդների հայ համայնքի անդամ
No comments:
Post a Comment