16.07.2026/Նիդ.օրագիր
Այսօր կարելի է հանդիպել մի երիտասարդ աղջկա, որը վստահորեն վարում է տրոլեյբուսը՝ կոտրելով տարիներ շարունակ ձևավորված կարծրատիպերը։ Նա 23-ամյա Իվետա Սարգսյանն է՝ նոր սերնդի ներկայացուցիչ, որն ընտրել է ոչ թե սովորական, այլ պատասխանատու և հասարակական կարևոր նշանակություն ունեցող մասնագիտություն։
Շատերի համար տրոլեյբուսի վարորդի աշխատանքը շարունակում է ընկալվել որպես տղամարդկանց մասնագիտություն։ Սակայն Իվետայի ընտրությունն ապացուցում է, որ ժամանակակից Հայաստանում երիտասարդ կանայք ավելի ազատ են իրենց մասնագիտական որոշումների մեջ և չեն վախենում քայլել այն ճանապարհով, որն առաջներում գրեթե անհնար էր թվում։
Երևանի էլեկտրատրանսպորտի համակարգը վերջին տարիներին փորձում է երիտասարդացնել իր կադրային կազմը՝ ներգրավելով նոր վարորդների և կազմակերպելով մասնագիտական ուսուցում։ Այդ ծրագրի շնորհիվ էլ Իվետան ստացել է անհրաժեշտ պատրաստվածությունն ու այսօր ամեն օր պատասխանատվությամբ սպասարկում է մայրաքաղաքի բնակիչներին։
Իվետայի հայտնվելը տրոլեյբուսի ղեկին նաև խորհրդանշական շարունակությունն է մի պատմության, որն սկսվել էր տարիներ առաջ։ Երկար ժամանակ Երևանում հայտնի էր միայն մեկ կին տրոլեյբուսի վարորդ՝ Էմմա (Էլմիրա) Մանյանը, որը շուրջ երեք տասնամյակ սիրով ու նվիրումով կատարել էր իր աշխատանքը՝ դառնալով հազարավոր երևանցիների սիրելի վարորդը։ Այսօր երիտասարդ Իվետան, կարելի է ասել, ներկայացնում է այդ ավանդույթի նոր սերունդը՝ ցույց տալով, որ կանայք շարունակում են իրենց արժանի տեղն ունենալ հանրային տրանսպորտում։
Սակայն այս պատմությունն առավել լայն իմաստ ունի։ Այն պատմություն է Հայաստանի երիտասարդության մասին, որը չի սահմանափակվում կարծրատիպերով։ Երբ շատերը ձգտում են գրասենյակային աշխատանքների կամ արտագաղթի, Իվետան ընտրել է ծառայել իր քաղաքին՝ ապահովելով հազարավոր մարդկանց ամենօրյա անվտանգ տեղաշարժը։
Սփյուռքում ապրող հայերի համար նման պատմությունները կարևոր են մեկ այլ պատճառով ևս։ Դրանք ցույց են տալիս, որ Հայաստանը միայն քաղաքական կամ տնտեսական դժվարությունների մասին չէ։ Այն նաև նոր մտածողության, աշխատասիրության և մասնագիտական արժանապատվության մասին է։ Այն երկիր է, որտեղ երիտասարդ կինը կարող է վստահ նստել տրոլեյբուսի ղեկին և իր օրինակով ոգեշնչել մյուսներին։
Հասարակության զարգացումը հաճախ սկսվում է ոչ թե մեծ քաղաքական որոշումներից, այլ այն մարդկանցից, որոնք ամեն օր բարեխղճորեն կատարում են իրենց աշխատանքը։ Իվետա Սարգսյանի պատմությունը հենց այդպիսի օրինակ է՝ համեստ, բայց կարևոր։ Նրա աշխատանքը հիշեցնում է, որ յուրաքանչյուր մասնագիտություն արժանապատիվ է, իսկ հասարակության իրական առաջընթացը հնարավոր է, երբ երիտասարդները չեն վախենում ընտրել իրենց ճանապարհը՝ անկախ կարծրատիպերից։
Հնարավոր է, տարիներ անց Երևանի բնակիչների համար կին տրոլեյբուսի վարորդ տեսնելն այլևս սովորական լինի։ Իսկ եթե այդ օրը գա, ապա դրա մեջ իր ներդրումն անպայման կունենան նաև այնպիսի երիտասարդներ, ինչպիսին Իվետա Սարգսյանն է՝ համարձակ, պատասխանատու և իր աշխատանքի նկատմամբ սիրով լցված։
No comments:
Post a Comment